Politica 89.8
Γράφει ο Μανώλης Σαρρής στο blog του στο Gentikoule.
Να, λοιπόν που φτάσαμε στα 42 μου έφτασα να είμαι ζωντανός για να γιορτάσω τα 100 χρόνια του ΟΦΗ.
Είμαστε τυχεροί που τα ζούμε γιατί στο 2025 άλλα αδέρφια μας δεν πρόλαβαν, ο Θεός ήθελε να φύγουν νωρίτερα και να μην είναι κοντά μας στο 2025. Να μην βρίσκονται εδώ μαζί μας, να ζούμε για να τιμούμε τον αιωνόβιο ΟΦΗ!
Είναι πράγματι τα πιο ωραία και τα πιο ιερά, τρία γράμματα της ζωής μας και φτάσαμε να τα γιορτάσουμε φέτος.
Πράγματι η εκδήλωση του Σαββάτου θα γράψει ιστορία και θα γράψει ιστορία όχι μόνο γιατί δημιούργησε χιλιάδες συναισθήματα, από τον συγκινητικό και εργάτη του ΟΦΗ Μανώλη Τζιρίτας που με δική του φωνή άνοιξε η βραδιά μέχρι τον Στρατάκη και το Νικολάντο Λεμονή που με συγκίνηση ήρθε στην αίθουσα υποβασταζόμενος από την οικογένεια του, μόνο και μόνο για να είναι παρών.
Αλλά πραγματικά ποιον να αφήσουμε έξω; Ποιον να πιάσουμε και να τελειώσουμε; Από τον χαλκέντερο Παπαθεοφάνους που ήρθε στο Ηράκλειο μετά από τόσα χρόνια ή όταν ράγισαν τα τσιμέντα με την Κατερίνα του Ευγένιου να δακρύζει για τον άνθρωπο που άλλαξε τον ρου της ιστορίας του ΟΦΗ;
Από που να σταματήσουμε και που να τελειώσουμε την αναφορά μας στην χθεσινή εκδήλωση; Από το video – που δεν χωρούν λόγια θαυμασμού – που προετοίμασε ο ΟΦΗ για την ίδρυση του ΟΦΗ το 1925; Μια καταπληκτική δουλειά από τον ΟΦΗ με τον αυθεντικό Κρητικό σε λαλιά και ψυχή, Μιχάλη Αεράκη να δίνει τον δικό του τόνο στις εικόνες που ζωντάνεψαν ξανά και μας έκαναν να νιώθουμε και να σκεφτόμαστε πως γυρίσαμε 100 χρόνια πίσω, σε εκείνο το Νοέμβρη του 2025;
Πως να μην σταθούμε στα ιερά τέρατα που είδαμε ξανά κοντά μας, μια ανάσα από εκεί που βρισκόμαστεν; Τον Χάιμε Βέρα και τον Αλεσάντρο Ίσις; Τον Γιώργο τον Βλαστό; Τον αειθαλή Μύρωνα Σηφάκη που έδωσε τον δικό του τόνο στην βραδιά; Γιατί πόσοι από όλους εκείνους τους χιλιάδες δεν έχουν βάλει τον ΟΦΗ πάνω από την οικογένεια τους όπως ο ήρωας του ’87; Άλλωστε τι ήταν ο Μύρωνας; Ήταν πάντα ένα κομμάτι της ψυχής των οπαδών του ΟΦΗ; Ακόμα και το Σάββατο τα λόγια του εξέφραζαν τον μέσο οπαδό του ΟΦΗ;
Τι να πούμε και που να σταθούμε από την εκδήλωση του Σαββάτου; Από τον Μαχλά που μίλησε μέσα από την καρδιά του και αποθεώθηκε με ένα χειροκρότημα που σίγουρα θα το θυμόμαστε; Από τους δύο Χιλιανούς, ιστορικές μορφές του ΟΦΗ, τον Αλεσάντρο Ίσις και τον Χάιμε Βέρα που ήταν σε μεγάλα κέφια από νωρίς και το έδειξαν on camera;
Μια βραδιά γεμάτη ΟΦΗ, που ακόμα και ο κόσμος ήταν εκεί, τιμήθηκαν εκείνοι που ίδρυσαν την Θύρα 4 και μετέδωσαν την φλόγα για να γίνεται το “Γεντί Κουλέ”, μέσα στα 80s το γήπεδο – θρύλος πηγαίνοντας από την αγαθή εποχή των φιλάθλων προς εκείνη της πρώτης οργανωμένης προσπάθειας να δημιουργηθεί η θρυλική Θύρα 4.
Πράγματι ήταν μια εκδήλωση που ανέδειξε το μεγαλείο του ΟΦΗ, όλων εκείνων των ιδανικών που πρεσβεύει αυτός ο σύλλογος, το διαφορετικό που εκπροσωπεί λόγω της Κρήτης;
Γιατί ΟΦΗ είναι Κρήτη, Κρήτη είναι ΟΦΗ. Γιατί ΟΦΗ είναι όλα αυτά που είδαμε το Σάββατο και άλλα τόσα που ζήσαμε και άλλα τόσα που θα ζήσουμε στο μέλλον, ότι και να συμβεί, όπου και να συμβεί γιατί στο τέλος το αίμα, νερό δεν γίνεται.
