Η ώρα είναι 20:40. Τέλη Αυγούστου.Ο ήλιος έχει ήδη χαθεί πίσω από τις πολυκατοικίες και το σκοτάδι απλώνεται στην πόλη. Τα φώτα στους δρόμους θα έπρεπε να έχουν ήδη ανάψει, να γεμίσουν τις γειτονιές με ασφάλεια και ζωή. Μόνο που… δεν ανάβουν.
Στη συμβολή των οδών Μυρτιάς και Κασταλίας, δίπλα στο 37ο Δημοτικό Σχολείο, στην περιοχή των Μεσαμπελιών, βρίσκεται μια παιδική χαρά. Ένας χώρος που υποτίθεται πως είναι φτιαγμένος για γέλια, τρέξιμο, ανεμελιά. Όμως όταν πέσει η νύχτα, η παιδική χαρά βυθίζεται σε μια σιωπηλή απειλή.
Τα παιδιά δεν σταματούν να παίζουν. Δεν ξέρουν από δικαιολογίες, δεν καταλαβαίνουν από «γραφειοκρατικά προβλήματα». Σκαρφαλώνουν, τρέχουν στο κυνηγητό, χοροπηδούν στο τραμπολίνο,Αναρριχώνται σε παιχνίδια-δίχτυα με ύψος 2,5 μέτρων(Φωτ. με το παιδί σε κόκκινη σήμανση).Μόνο που όλα αυτά τα κάνουν κρατώντας φακούς απο τα κινητά των γονιών τους. Με το ένα χέρι προσπαθούν να ισορροπήσουν, με το άλλο να φωτίσουν το σκοτάδι. Ένα παιχνίδι που θυμίζει περισσότερο δοκιμασία επιβίωσης παρά παιδική ξεγνοιασιά.