Politica 89.8
Ενας θρύλος του ΟΦΗ ο Γιώργος Στρατάκης μίλησε στην εφημερίδα «Πατρίς» για τον 100χρονο Όμιλο.
Μια συγκινητική συνέντευξη παραχώρησε ο Γιώργος Στρατάκης στην «Πατρίδα» και το Νίκο Μαρκάκη μιλώντας για τα παιδικά του χρόνια και πως συνδέθηκε με τον ΟΦΗ.
Ο Γιώργος Στρατάκης είναι από τους τυχερούς-άτυχους του ΟΦΗ. Τυχερός γιατί έπαιξε δίπλα σε σπουδαίους ποδοσφαιριστές και άτυχος, γιατί εκείνη την εποχή δεν υπήρχε ούτε τηλεόραση, ούτε κινητό τηλέφωνο με βίντεο, για να καταγράψει τις στιγμές που…ζωγράφιζε στον καμβά του γηπέδου.
Φορούσε το 10 στην πλάτη αλλά όπως λέει «Ήμουν 10άρι αλλά δεν είχα θέση στο γήπεδο. Είχα και τα δυο πόδια περισσότερο χρησιμοποιούσα το αριστερό. Και μπροστά έπαιζα και πίσω και στα χαφ και μπακ και γκολ έβαζα».
Στα γήπεδα μεγάλωσε αλλά πλέον δεν πηγαίνει. Έχει όπως λέει πάνω από 20 χρόνια «Παρακολουθώ το ποδόσφαιρο αλλά δεν πάω στο γήπεδο. Έχουν αλλάξει τα πράγματα. Τότε ήμασταν παρέες. Υπήρχαν μόνο γηγενείς παίκτες, άλλες εποχές. Παίζαμε μπάλα για τον κόσμο και για μας.
Δεν μας ενδιέφεραν τα χρήματα. Ο κόσμος μετά την κατοχή ήταν ταλαιπωρημένος, είχε προβλήματα και ο σκοπός μας ήταν να παίξουμε καλό ποδόσφαιρο και να του δώσουμε ικανοποίηση. Εγώ δεν πήρα ούτε πενηνταράκι ούτε και ζήτησα.
Υπήρχαν άλλοι παίκτες που δούλευαν από το πρωί μέχρι το βράδυ, όπως ο Βάβουλας, που ήταν σταφιδεργάτης αλλά στο γήπεδο ήταν πάντα πρώτος. Η δική μας πληρωμή ήταν η αγάπη του κόσμου. Ήμασταν ευτυχισμένοι όταν κερδίζαμε, γιατί κάναμε ευτυχισμένο τον κόσμο».
Σύμφωνα με τον ίδιο, μάλλον δεν έπαιζε στην σημερινή εποχή: «Σήμερα το ποδόσφαιρο είναι τυποποιημένο. Υπάρχουν τα συστήματα. Στην εποχή μου, όπως σας είπα, δεν υπήρχαν θέσεις, είχαμε την ελευθερία να κάνουμε πράγματα, μια ντρίπλα, μια ενέργεια που σήμερα οι παίκτες δεν μπορούν να κάνουν, γιατί δεν τους αφήνουν. Το ποδόσφαιρο σήμερα είναι χρηματιστήριο, μετράει μόνο η νίκη, απαγορεύεται να κάνεις λάθη. Τώρα παίζει το κομπιούτερ».
Ο Γιώργος Στρατάκης υπήρξε πάντα ένας πιστός στρατιώτης του ΟΦΗ, που, όποτε τον χρειάστηκε, ήταν εκεί εκτός από ποδοσφαιριστής και ως προπονητής. Διετέλεσε δύο φορές υπηρεσιακός το 1970-71 μετά την θητεία Καπετάνοβιτς, και το 1981-82 μετά την αποχώρηση Αλέφαντου ενώ ήταν και προπονητής στον ΟΦΗ 94 που την περίοδο 1998-99 πήρε το πρωτάθλημα στην πρώτη κατηγορία της ΕΠΣΗ.
Ήταν η 3η περίοδος για την ομάδα στην Α’ κατηγορία και η πιο εντυπωσιακή. Με προπονητή τον Γιώργο Στρατάκη διαγράφει μια καταπληκτική πορεία, κερδίζοντας με χαρακτηριστική άνεση τον τίτλο με 30 νίκες σε 34 ματς και μόλις μια ήττα (100-12 τέρματα), αφήνοντας πολύ πίσω τον Ποσειδώνα, τον Ηρόδοτο και τον Ολυμπιακό Χερσονήσου.
Για να ανέβει στη Δ’ Εθνική έπρεπε να ξεπεράσει τη διαδικασία των μπαράζ, κάτι που έκανε με ευκολία. Στο γήπεδο Περιβολίων συνέτριψε τη Νίκη Σητείας με 6-0 (26/5/1999) και μια εβδομάδα αργότερα σφράγισε την άνοδο κερδίζοντας στο ίδιο γήπεδο τον Άρη Ρεθύμνου με 3-0.
«Αγαπούσα την ομάδα και όποτε με καλούσαν ήμουν εκεί. Είχαμε και μια καλή πορεία με τον ΟΦΗ 94 και βγήκαν αρκετά παιδιά από αυτή την ομάδα και αυτό μου δίνει ικανοποίηση ότι κάτι έκανα κι εγώ».
Πρόσφατα αποτέλεσε ένα από τα κεντρικά πρόσωπα στην εκδήλωση του ΟΦΗ, που έγινε στο Πολιτιστικό Κέντρο για τα 100 χρόνια του συλλόγου. Ο ίδιος ήταν πάντα άνθρωπος χαμηλών τόνων, ποτέ δεν ζήτησε κάτι για τον εαυτό του. Συγκινείται όταν μιλάει για τα 100 χρόνια γιατί έχει ζήσει σχεδόν τα πάντα αυτά τα 92 χρόνια της διαδρομής του
«Ο ΟΦΗ είναι μια μεγάλη ομάδα. Ιστορική ομάδα. Είναι το καλό παράδειγμα στο ελληνικό ποδόσφαιρο και μακάρι να συνεχίσει έτσι. Το πιο σημαντικό είναι να δίνει βάρος στις Ακαδημίες του. Να δώσει κίνητρα στα νέα παιδιά να ασχοληθούν με το ποδόσφαιρο».
