Politica 89.8
Βοιωτοί έρχονται στο Ηράκλειο, οπαδοί του ΟΦΗ πάνε στην Τρίπολη την μια χρονιά, τονώνουν την τοπική αγορά και την ίδια ώρα υπάρχουν άνθρωποι σαν τον Γιάννη Κομπότη που παραμένουν παράγοντες άλλων, παλαιακών, εποχών.
Την τελευταία 4ετια το Ελληνικό ποδόσφαιρο αλλάζει. Με τα καλά του, με τα στραβά του, το ελληνικό ποδόσφαιρο γίνεται καλύτερο και αρχίζουμε επιτέλους να βλέπουμε να διεξάγονται παιχνίδια με φιλάθλους και των δύο ομάδων. Το περσινό παράδειγμα (με την παρουσία του ΟΦΗ) του τελικού του Κυπέλλου Ελλάδας είναι χαρακτηριστικό. Στα ημιτελικά, είδαμε την Τρίπολη και το “Γεντί Κουλέ” να έχουν χρώμα με φιλάθλους και του ΟΦΗ και του Αστέρα Τρίπολης.
Ο ΟΦΗ, παραδοσιακά είναι ομάδα που δεν λέει ποτέ “όχι” στα αιτήματα των ομάδων για την παρουσία φιλάθλων τους. Και αυτό βλέπουμε πως είναι αμφίδρομο. Οπαδοί του ΟΦΗ βρέθηκαν στο Φάληρο, στην ΟΡΑΡ Arena, οπαδοί της ΑΕΚ ήρθαν στο Παγκρήτιο, είδαν την ομάδα τους και έφυγαν.
Στον πρώτο ημιτελικό της περασμένης Τετάρτης, ήρθαν φίλαθλοι του Λεβαδειακού στο Παγκρήτιο και έδωσαν ένα ξεχωριστό άρωμα στο παιχνίδι. Δεν έχει σημασία αν ήταν 100 ή 10.000. Τα παιδιά ήρθαν για να στηρίξουν την ομάδα τους, πανηγύρισαν, φώναξαν συνθήματα και έφυγαν και γύρισαν όλοι στα σπίτια τους.
Έκαναν την βόλτα τους στο Ηράκλειο την Τετάρτη, φωτογραφήθηκαν με φιλάθλους του ΟΦΗ, πέρασαν ωραία στην πόλη του Ηρακλείου.
Αυτό δεν ειναι και το ποδόσφαιρο που θέλουμε;
Αυτό είναι και ξαναλέμε, βελτιώνεται με φιλάθλους όλων των ομάδων να πηγαίνουν όλοι, παντού.
Ο Γιάννης Κομπότης με την απόφαση του να δώσει 150 εισιτήρια από μια θύρα 770 θέσεων, νομίζει πως κατάφερε… κάτι. Ότι έκανε τα… μούτρα κρέας του κόσμου του ΟΦΗ και πως αυτοί οι 150 που θα βρεθούν εκεί, θα είναι λίγοι. Ή δεν θα είναι δύναμη και κομμάτι της ομάδας στον δεύτερο ημιτελικό.
Διαβάσαμε ακόμα και αντιδράσεις οπαδών του Λεβαδειακού για την απόφαση του μεγαλομετόχου της ομάδας τους να μην παραχωρήσουν όλη την θύρα των φιλοξενουμένων στον κόσμο του ΟΦΗ. Αν αυτό δεν είναι οπαδική υγεία, τότε τι είναι;
Το ελληνικό ποδόσφαιρο θέλει τέτοιους οργανωμένους, θέλει τέτοια πέταλα που σφύζουν από ζωή και υγεία. Ακόμα και στην τραγωδία της Ρουμανίας, είδαμε πως συμπεριφέρθηκαν οι οργανωμένοι όλων των ομάδων. Με ήθος, σεβασμό και πένθος στην πράξη και όχι στην θεωρία.
Άραγε ποιοι είναι εκείνοι που βάζουν την τοξικότητα στην καθημερινότητα των φιλάθλων; Ποιοι είναι εκείνοι που φροντίζουν να δημιουργούν συνθήκες βίας και μάλιστα αχαλίνωτης μέσω των social media; Παράγοντες με την συμπεριφορά και την στενομυαλιά όπως του Γιάννη Κομπότη που αντί να σκεφτεί πως από την απόφαση του δεν θέλει να τονωθεί η αγορά και τα μαγαζιά μιας μικρής πόλης όπως είναι η Λιβαδειά που σίγουρα θα έπαιρνε μεγάλη ζωή από την παρουσία των φιλάθλων του ΟΦΗ, θεωρεί ότι έτσι βάζοντας “φρένο” θα ηρεμήσει τα πράγματα.
Το καλό είναι πως πλέον στο 2026 παράγοντες που νομίζουν πως τους χαρακτηρίζει η μαγκιά και η κουτοπονηριά, στο ελληνικό ποδόσφαιρο δεν είναι η πλειοψηφία. Είναι ελάχιστοι έως καθόλου εκείνοι που έχουν απομείνει για να θυμίζουν άλλες, παλιές και σκοτεινές εποχές του ελληνικού ποδοσφαίρου.
