Politica 89.8
Ο Μαρκ Μπρις έχει πλέον μόνιμη παρουσία στην Κρήτη και, όπως αποκάλυψε σε συνέντευξή του σε Μέσο του Βελγίου, έχει αποκτήσει εισιτήριο διαρκείας στον ΟΦΗ και παρακολουθεί από κοντά τα παιχνίδια της ομάδας στο Παγκρήτιο Στάδιο.
Ο 64χρονος Βέλγος τεχνικός έχει μακρά πορεία στο ποδόσφαιρο της πατρίδας του, αλλά και εμπειρίες από άλλες χώρες.
Τελευταίος σταθμός της καριέρας του ήταν η Εθνική Καμερούν, από την οποία αποχώρησε έπειτα από την έντονη κόντρα του με τον Σαμουέλ Ετό, υπόθεση που είχε πάρει μεγάλη δημοσιότητα.
Ο Μπρις είναι παντρεμένος με την Κρητικιά Καλλιόπη Κεφαλογιάννη και το ζευγάρι έχει σπίτι στην Κρήτη, όπου και παντρεύτηκε. Πλέον ζουν μόνιμα στο νησί μαζί με τον 8χρονο γιο τους, Μάξιμο.
Στη συνέντευξή του στο βελγικό Μέσο, ο Μπρις αποκάλυψε ακόμη ότι έχει προμηθευτεί εισιτήριο διαρκείας του ΟΦΗ και βρίσκεται στις εξέδρες του Παγκρητίου για να παρακολουθεί τις αναμετρήσεις της ομάδας.
Η δημοσίευση της ιστοσελίδας gva.be:
Μετά το τραύμα στο Καμερούν, ο Μαρκ Μπρις επικεντρώνεται πλέον στην οικογένεια και την υγεία του στην Κρήτη: «Φοβήθηκα για τη ζωή μου, ναι»
«Δεν περνάμε και άσχημα εδώ στην Κρήτη, ε;». Η ερώτηση για το πώς είναι η ζωή του απαντιέται με μια δόση ευφημισμού. Ενώ η σύζυγός του ακούγεται στο βάθος να ασχολείται με τις δουλειές του σπιτιού, ο Μαρκ Μπρις κάθεται απόλυτα χαλαρός μπροστά στον φορητό υπολογιστή του. Στο ελληνικό νησί η ζωή κυλά με διαφορετικούς ρυθμούς, ακόμη και για τον Βέλγο από την Αμβέρσα που έχει εγκατασταθεί μακριά από την πατρίδα του.
«Έχουμε ένα εξοχικό σπίτι στα βουνά, στο Κουνάλι, για το οποίο η σύζυγός μου έχει δουλέψει πολύ. Πηγαίνουμε εκεί τακτικά», προσθέτει.
Μια ζωή χωρίς ποδόσφαιρο, λοιπόν, σου αρέσει;
«Χρειάζεται μια περίοδος προσαρμογής, ε; Αλλά δεν είναι ποτέ εντελώς χωρίς ποδόσφαιρο. Ο γιος μας, ο Μάξιμος, παίζει ποδόσφαιρο και πηγαίνω στις προπονήσεις του. Θα γίνει ο Πελέ; Όχι. Αλλά τον αφήνω να απολαμβάνει το παιχνίδι όπως αρμόζει στην ηλικία του. Είναι οκτώ ετών, παίζει επίσης πιάνο. Έχει πάρα πολλή ενέργεια. Και μιλάει πολύ. (γέλια) Ο ενθουσιασμός του με συγκινεί. Έχω επίσης εισιτήριο διαρκείας στον ΟΦΗ. Το γήπεδο απέχει μόλις ένα χιλιόμετρο από το σπίτι μας».
Ο τελευταίος σου αγώνας ως προπονητής ήταν πριν από έναν χρόνο, τον Νοέμβριο…
(Τον διακόπτει) «… αλλά το συμβόλαιό μου με το Καμερούν ολοκληρώθηκε ουσιαστικά μόλις πρόσφατα, στις 7 Σεπτεμβρίου. Από τότε που ο κύριος Ετό αποφάσισε, στα τέλη της περασμένης χρονιάς, να διορίσει τους δικούς του προπονητές και μας απέκλεισε από το Κύπελλο Εθνών Αφρικής, δεν είχα σχεδόν καθόλου παρουσία στο Καμερούν. Τώρα, βέβαια, υπάρχει και οικονομική συνέχεια. Οι μηνιαίοι μισθοί καταβάλλονταν συχνά με καθυστέρηση και εξακολουθούν να μου οφείλουν ένα σημαντικό ποσό. Αν δεν πληρωθεί, η υπόθεση θα οδηγηθεί στο CAS».
Στον τελευταίο εκείνο αγώνα, στα μπαράζ με το Κονγκό, χάσατε την τελευταία ευκαιρία για συμμετοχή στο Παγκόσμιο Κύπελλο.
«Πιστέψτε με, έπρεπε να είμαστε στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Ακόμη και με το ένα πόδι. Το Πράσινο Ακρωτήρι, που πραγματοποίησε ένα τόσο σπουδαίο Μουντιάλ, το είχαμε νικήσει με 4-1 στα προκριματικά. Εκείνη η διοργάνωση θα μπορούσε να μου προσφέρει τεράστια προβολή. Όμως το περασμένο καλοκαίρι δεν βρισκόμουν στις ΗΠΑ, αλλά εδώ, στην Κρήτη. Όταν είδα στην τηλεόραση το Πράσινο Ακρωτήρι, ένιωσα σωματικά άσχημα. Ακούγεται γελοίο, αλλά δεν μπορούσα να το παρακολουθήσω και πήγαινα στο δωμάτιό μου. Χάσαμε το Παγκόσμιο Κύπελλο επειδή ο Σαμουέλ Ετό έβαζε συνεχώς εμπόδια».
Κάποτε σπουδαίος επιθετικός της Μπαρτσελόνα και της Ίντερ, σήμερα πρόεδρος της FECAFOOT, της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας του Καμερούν. Τι είχε μαζί σου αυτός ο άνθρωπος;
«Δεν ήμουν ποτέ δική του επιλογή. Με είχε διορίσει το υπουργείο Αθλητισμού. Από την πρώτη κιόλας συνάντησή μας, ο Ετό ήρθε προς το μέρος μου και στάθηκε ακριβώς μπροστά μου. Το θεώρησα εκφοβιστικό. Όπως το θυμάμαι, περίμενε να του παραχωρήσω το 30% του μισθού μου. Του απάντησα ήρεμα ότι δεν επρόκειτο να δεχτώ κάτι τέτοιο. Με είχε διορίσει ο υπουργός Αθλητισμού. Τότε ο τόνος του έγινε πιο απειλητικός. Μου είπε επίσης ότι θα φρόντιζε να λυθεί αμέσως το συμβόλαιό μου αν έβγαινα από την αίθουσα και ότι θα ήταν καλύτερα να φύγω από το Καμερούν. Υπήρξαν απειλές για σωματική βία.
Ο πατέρας μου με μεγάλωσε με υπερβολικά μεγάλη υπερηφάνεια για να δεχτώ να μου δίνουν διαταγές. Δεν είμαι περήφανος γι’ αυτό, αλλά έτσι είναι ο χαρακτήρας μου. Παρέμεινα, όμως, ψύχραιμος για να αποφύγω την κλιμάκωση της έντασης».
Αυτή η σκηνή βρίσκεται στο βίντεο της περιβόητης αντιπαράθεσής σας, που σε έκανε παγκοσμίως γνωστό. Εκείνος είχε εξοργιστεί, ενώ εσύ παρέμεινες παγωμένα ψύχραιμος. Πάντα μου έδινε την εντύπωση ότι απολάμβανες κάπως την κατάσταση.
«Ειλικρινά; Ναι. Γιατί εκείνη τη στιγμή σκέφτομαι: “Φίλε μου, αποδυναμώνεις τη θέση σου. Συνέχισε, λοιπόν”.
Ο αδελφός μου έχει τρία νταν στο καράτε και στο ζίου ζίτσου. Μου λέει: “Πρέπει να επιτεθείς πρώτος, έτσι θα έχεις το πλεονέκτημα”. Εγώ δεν το κάνω. Αν δεν κινηθείς ούτε εκατοστό και παραμείνεις ακίνητος, αρχίζουν οι ίδιοι να αμφιβάλλουν.
Τι θα κέρδιζα αν έδινα ένα χαστούκι στον Ετό; Δεν επρόκειτο να κάνω αυτό το λάθος μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου. Έχω το παρελθόν μου στην αστυνομία. Έχω εμπλακεί αρκετές φορές σε καβγάδες. Δεν είμαι άνθρωπος που το βάζει στα πόδια. Αλλά δεν έχω αυτή τη νοοτροπία του περιθωριακού που θα χτυπήσει πρώτος. Προτιμώ να πέσω κάτω και να φάω ξύλο.
Ο Ζοακίμ Μουνουνγκά, ο βοηθός μου, που είναι γεροδεμένος, ήταν ήδη πίσω μου έτοιμος να με υπερασπιστεί. Αυτό σήμαινε πολλά για μένα. Τελικά, απλώς αποχώρησα».
Ο Ετό δεν σου ζήτησε συγγνώμη αργότερα;
«Μάλιστα, κάποια στιγμή με κάλεσε στο σπίτι του. Κανένα πρόβλημα, ίσως μπορούσα να μάθω και κάτι από αυτή τη συνάντηση. Όλα κυλούσαν φυσιολογικά. Κάποια στιγμή με ρώτησε: “Ξέρεις, φαντάζομαι ότι έχεις κάποια χρήματα; Ε, λοιπόν, θα ήθελα να ανακαινίσω λίγο το κτίριό μου εδώ”.
Καταλαβαίνεις; Δηλαδή, πήγα στο Καμερούν για να βγάλω χρήματα και θα έπρεπε να τα επενδύσω στο δικό του κτίριο; Ούτε για αστείο. Για ένα παιδί ή για κάποιον φιλανθρωπικό σκοπό, ναι. Αλλά όχι για να πλουτίσει κάποιος άλλος».
Κατάλαβε γρήγορα ότι δεν θα μπορούσε να βγάλει χρήματα από εσένα;
«Ναι, και από εκεί και πέρα η παρενόχληση γινόταν όλο και χειρότερη. Ένα δωμάτιο με ένα τραπέζι, ώστε να μπορούμε να δουλεύουμε μαζί τα πέντε μέλη του προπονητικού επιτελείου, χρειάστηκε να το ζητήσω τηλεφωνικά τουλάχιστον 30 φορές, χωρίς υπερβολή. Δεν είδαμε ποτέ αυτό το δωμάτιο.
Στη συνέχεια, παραγγέλναμε ακριβές μπάλες και τελικά μας έφερναν άλλες, άγνωστης μάρκας. Χάρτινες μπάλες. Στις πρώτες προπονήσεις είχαν κλέψει ακόμη και τις δικές μας μπάλες και τον ρουχισμό μας. Έτσι, αναγκαστήκαμε να πηγαίνουμε για περπάτημα με πολιτικά ρούχα και καλέσαμε ένα τηλεοπτικό συνεργείο, ώστε να ενημερωθεί ο κόσμος για το τι συνέβαινε.
Πάντα υπήρχε κάποιο πρόβλημα. Όπως τότε που μείναμε εγκλωβισμένοι στο αεροδρόμιο για έξι ή επτά ώρες».
Για τον εκτός έδρας αγώνα με το αδιάφορο ποδοσφαιρικά Εσουατίνι;
«Ναι. Δεν είχαν φροντίσει να εξασφαλίσουν τη βίζα ενός ποδοσφαιριστή και έτσι μείναμε για ώρες στο αεροδρόμιο. Δεν είχε προβλεφθεί ούτε φαγητό. Στη συνέχεια έπρεπε να διανύσουμε περισσότερα από 300 χιλιόμετρα με λεωφορείο και φτάσαμε εξαντλημένοι.
Αντιμετωπίσαμε τα ίδια προβλήματα με τις βίζες και στην Αγκόλα. Έπειτα, δεν μας επέτρεπαν να επιβιβαστούμε στο λεωφορείο και άνθρωποι της FECAFOOT προκάλεσαν ακόμη και καβγά, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει συμπλοκή.
Ήταν αδύνατο να προετοιμαστούμε σωστά. Τόσο απέναντι στο Εσουατίνι όσο και απέναντι στην Αγκόλα φέραμε ισοπαλία, ενώ με μια φυσιολογική προετοιμασία θα είχαμε νικήσει και τις δύο ομάδες με άνεση».
Ένας σουρεαλιστικός εφιάλτης
«Ή το ξενοδοχείο δεν ήταν κατάλληλο. Τα δωμάτια είχαν καταληφθεί από ανθρώπους της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας. Τα κλειδιά των δωματίων εξαφανίζονταν. Δεν υπήρχε αξιοπρεπές γήπεδο για προπόνηση. Ο Ζοακίμ Μουνουνγκά ήταν υποχρεωμένος να κάθεται στις εξέδρες κατά τη διάρκεια των αγώνων, επειδή δημιουργούσαν συνεχώς διοικητικά προβλήματα.
Ήταν τρομοκρατία. Κάποια στιγμή η κατάσταση έγινε σουρεαλιστική, με τον τρόπο που μας σαμποτάριζαν. Αυτά τα πράγματα μάς κόστισαν βαθμούς. Διαφορετικά, θα είχαμε κερδίσει τον όμιλο και όχι το Πράσινο Ακρωτήρι. Είμαι πεπεισμένος γι’ αυτό.
Το επαναλαμβάνω: το γεγονός ότι δεν βρεθήκαμε στο Παγκόσμιο Κύπελλο οφείλεται σε έναν άνθρωπο».
Αρχικά είχες την προστασία του υπουργού Αθλητισμού. Τι άλλαξε;
«Η πίεση από τον Ετό δεν σταματούσε. Ο υπουργός ήταν περήφανος που ήμουν ο προπονητής του. Αλλά ο Ετό είναι τόσο κυριαρχικός και δεν έχει κανέναν απολύτως ενδοιασμό.
Ο Ετό πηγαίνει σε ένα ξενοδοχείο για τρεις εβδομάδες, φεύγει και δεν πληρώνει. Κανείς δεν έχει το θάρρος να αντιδράσει. Αν τον βάλουν στη φυλακή, δεν πρόκειται να βγει ποτέ, μετά από όλα όσα έχει κάνει.
Όλοι πιστεύουν, άλλωστε, ότι είναι πάμπλουτος, αλλά κάποτε καθόμουν στο τραπέζι με κάποιον που μου είπε: “Δεν έχει ούτε 100.000 στον λογαριασμό του και το γνωρίζω με απόλυτη βεβαιότητα, γιατί εγώ έβαλα αυτά τα χρήματα στον λογαριασμό του”.
Από την άλλη, είναι πολύ στενός με τη σύζυγο του προέδρου της χώρας. Τον βλέπεις, για παράδειγμα, σε μια παρέλαση να περπατά χέρι χέρι με την πρώτη κυρία. Αυτό του δίνει φυσικά μια θέση ισχύος. Από αυτή την άποψη, ο Ετό είναι έξυπνος τύπος. Αν μπορείς να το αποκαλέσεις έξυπνο αυτό».
Όλη αυτή η κατάσταση πρέπει να σου κόστισε και σε προσωπικό επίπεδο.
«Δεν πρόκειται να το υποβαθμίσω. Η ένταση ήταν μερικές φορές αφύσικη. Σε απομονώνουν, καταλαβαίνεις. Ευτυχώς, είχα τον Ζοακίμ Μουνουνγκά, τον βοηθό μου και φίλο μου.
Αλλά κάποια στιγμή… (σταματά για λίγο) Οι ντόπιοι είχαν πληροφορηθεί ότι είχαν διατυπωθεί απειλές εναντίον εμένα και του βοηθού μου. Ενημέρωσα σχετικά τον υπουργό Αθλητισμού. Αποδείχθηκε ότι είχε ακούσει και εκείνος ανησυχητικές πληροφορίες.
Ο Ζοακίμ κι εγώ είχαμε διπλανά διαμερίσματα. Προς μεγάλη μας έκπληξη, βρήκαμε ξαφνικά, χωρίς καμία προειδοποίηση, τέσσερις βαριά οπλισμένους αστυνομικούς στον διάδρομο, οι οποίοι παρέμειναν εκεί μέχρι το πρωί. Αυτό ενίσχυσε ακόμη περισσότερο το αίσθημα ανασφάλειας που είχαμε».
Φοβήθηκες για τη ζωή σου;
(Κουνάει καταφατικά το κεφάλι)
«Αυτό μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση. Τέτοια πράγματα μπαίνουν στο μυαλό σου. Είμαι απλώς ένας προπονητής ποδοσφαίρου και διακινδυνεύω τη ζωή μου σε μια ξένη χώρα; Τι ακριβώς κάνω εδώ;»
Αντιμετώπισες την πιο άσχημη πλευρά του ποδοσφαίρου;
«Δεν χρειάζεται, βέβαια, να παρουσιάζω τον εαυτό μου ως θύμα, γιατί είχα προειδοποιηθεί. Θεώρησα ότι ήταν μια σπουδαία πρόκληση, σε μια χώρα με τόσο καλό ποδόσφαιρο. Όμως υπολόγισα λανθασμένα όλα αυτά τα σαμποτάζ που προέρχονταν από το ίδιο το Καμερούν.
Αν γνώριζα τι θα αντιμετώπιζα, δεν θα είχα πάει ποτέ. Κάποιες φορές άκουγα ότι αυτή η εμπειρία θα ήταν ένα καλό σχολείο για μένα. Όχι, ήταν μια φρικτή εμπειρία».
Έχεις επικοινωνήσει με ποδοσφαιριστές μετά την αποχώρησή σου;
«Ναι. Με εξαίρεση μερικούς που έχουν γίνει ουσιαστικά ακόλουθοι του Ετό, οι περισσότεροι ήταν προβληματισμένοι με όσα συνέβησαν. Πρόκειται για ποδοσφαιριστές που αγωνίζονται σε μεγάλες ομάδες και θέλουν απλώς να εκπροσωπούν τη χώρα τους υπό τις καλύτερες δυνατές συνθήκες.
Γνωρίζουν επίσης πώς είναι ο Ετό και βλέπουν τώρα να καλούνται στην εθνική παίκτες τρίτης διαλογής, επειδή κάποιοι βγάζουν χρήματα από αυτές τις επιλογές.
Ο προπονητής που διόρισε ως ομοσπονδιακό τεχνικό, ο Ντέιβιντ Παγού, κατά τη γνώμη μου δεν διαθέτει καν το απαιτούμενο δίπλωμα προπονητή. Όταν εγώ έκανα προπόνηση, εκείνος καθόταν ήδη στον πάγκο. Δεν έλεγε ποτέ τίποτα, δεν έδινε οδηγίες.
Κάποια στιγμή βαρέθηκα και του ζήτησα να παρουσιάσει μια απλή άσκηση κατοχής της μπάλας. Απέτυχε παταγωδώς. Και τώρα είναι ο ομοσπονδιακός προπονητής; Από όσα ακούω, δεν πληρώνεται καν και όλα τα χρήματα πηγαίνουν στον Ετό».
Είχες προτάσεις τον τελευταίο χρόνο; Δεν είχε ακουστεί κάποια στιγμή το όνομα της Αλ Νασρ του Κριστιάνο Ρονάλντο;
«Ναι, αλλά θα έπρεπε να αναλάβω και την εθνική ομάδα της Σαουδικής Αραβίας. Δεν θέλω να ακουστώ υπερφίαλος, αλλά θα μπορούσα να αναλάβω μια τέτοια ομάδα.
Έχω απορρίψει περίπου δέκα προτάσεις, οι μισές από εθνικές ομάδες: Αλγερία, Λιβύη, Τυνησία και Βουλγαρία.
Θέλω να περάσω χρόνο με την οικογένειά μου. Η σύζυγός μου, η Καλλιόπη, κι εγώ έχουμε συζητήσει πολύ γι’ αυτό».
Έχεις αποφασίσει, λοιπόν, να σταματήσεις την προπονητική;
«Δεν θα υποκριθώ. Μέσα μου εξακολουθώ να θέλω να προπονήσω μια ομάδα…»
…αλλά η λογική σου λέει όχι;
«Περίμενε, ρώτησέ την καλύτερα την ίδια. (Απευθυνόμενος στη σύζυγό του) Καλλιά, θέλει να σε ρωτήσει κάτι».
Στο βάθος ακούγεται η σύζυγός του να γελά και να λέει: «Αν σε αγαπώ;». Και έτσι εμφανίζεται μπροστά στην κάμερα.
Χαίρομαι που σας γνωρίζω. Έχει σταματήσει οριστικά ο Μαρκ την προπονητική;
Μαρκ: «Πρόσεχε τι θα πεις, ε;» (γέλια)
Καλλιόπη: (Κατηγορηματικά) «Ο Μαρκ έχει ήδη διαγράψει μια μακρά καριέρα και τώρα έχουμε μια πολύ καλή ζωή εδώ στην Κρήτη. Ένα από τα όνειρά του ήταν να ζήσει σε μια μεσογειακή χώρα και το έχει πετύχει.
Νομίζω ότι κατάφερα να τον πείσω πως τώρα πρέπει να επικεντρωθούμε στο να απολαμβάνουμε τη ζωή. Στην ανατροφή του γιου μας. Η Κρήτη μάς προσφέρει επίσης ευκαιρίες να επενδύσουμε και να ασχοληθούμε με κάτι διαφορετικό.
Στηρίζω τον Μαρκ και θέλω να φροντίζει τον εαυτό του. Η επιλογή είναι δική του».
Η σύζυγός του, Καλλιόπη, τον βοήθησε να συνειδητοποιήσει ότι καμία δουλειά δεν αξίζει να καταστρέφεις την ψυχική σου υγεία.
Αυτό ακούγεται σαν ένα πολύ απότομο τέλος στην προπονητική του καριέρα.
Καλλιόπη: «Εσύ το θεωρείς ξαφνικό, αλλά για εμένα και τον Μαρκ είναι μια διαδικασία που διαρκεί χρόνια. Είμαστε μαζί 15 χρόνια, έχουμε ταξιδέψει πολύ και έχουμε ζήσει όμορφες στιγμές.
Εξακολουθεί να δέχεται πολλά τηλεφωνήματα, αλλά κάθε πρόταση πρέπει να αξίζει τις θυσίες που απαιτεί. Αυτή η δουλειά προκαλεί πολύ άγχος. Τόσο μεγάλο άγχος, που πρέπει να αναρωτηθείς: “Δεν θα προτιμούσα να παραμείνω υγιής, να μεγαλώσω τον γιο μου και να απολαύσω λίγο τη ζωή;”.
Το θέμα είναι η ισορροπία. Καμία δουλειά δεν αξίζει να θυσιάζεις την ανθρώπινη ευημερία σου».
Υπάρχουν προπονητές που δεν τολμούν να σταματήσουν, επειδή φοβούνται ότι θα αισθάνονται άχρηστοι.
Καλλιόπη: «Κι εγώ θα φοβόμουν κάτι τέτοιο. Αλλά μέχρι ποιο σημείο μπορείς να αφήνεις μια δουλειά να κατατρώει το σώμα και την ψυχή σου; Θα ήταν διαφορετικά αν δεν είχαμε έναν γιο οκτώ ετών.
Οι μεγάλες απουσίες και η πίεση γίνονταν όλο και πιο δύσκολες σε συνδυασμό με την ανατροφή του παιδιού μας. Ο Μάξιμος έχει ανάγκη να περνά χρόνο με τον πατέρα του».
Μαρκ, έχεις μια πολύ έξυπνη σύζυγο.
Μαρκ: «Το ξέρω, αλλά δεν συμφωνώ μαζί της». (Γελάει και απευθύνεται στη σύζυγό του) «Μόνο αν προκύψει κάτι που δεν έχω πετύχει ακόμη, θα προσπαθήσω να σε πείσω να το κάνουμε».
Καλλιόπη: «Γι’ αυτό αρνήθηκες και μια πολύ καλή πρόταση από την Γκάνα, ε; Είναι δύσκολο να εργάζεσαι στην Αφρική. Το Καμερούν ήταν μια πολύ δύσκολη περίοδος για εμάς.
(Απευθυνόμενη στον Μπρις) Έχεις τραυματιστεί ψυχολογικά από την εμπειρία στο Καμερούν. (Προς τον δημοσιογράφο) Ήταν μια τραυματική εμπειρία. Είδα πόσο επηρεάστηκε η υγεία του. Καμία δουλειά δεν αξίζει κάτι τέτοιο.
Θέλεις να ρωτήσεις κάτι άλλο;»
Όχι, νομίζω ότι είναι ξεκάθαρο. Μαρκ, από καθαρά λογική άποψη, έχει δίκιο, έτσι δεν είναι;
(Γελάει δυνατά)
«Ο καθένας έχει φιλοδοξίες και στόχους. Εγώ θέλω να προπονήσω μία από τις τρεις κορυφαίες ομάδες στον κόσμο. Είμαι μετριοπαθής, δεν θεωρώ ότι είμαι ο καλύτερος προπονητής στον κόσμο, αλλά αυτή είναι η πρόκλησή μου. Γιατί το να αναλάβω μια ομάδα στο Βέλγιο, στη Γαλλία ή στην Κρήτη δεν με ελκύει πλέον. Σε ποσοστό 99%, αυτό δεν πρόκειται να συμβεί».
Δεν βλέπω να εμφανίζεται κάποια από τις τρεις κορυφαίες ομάδες, όχι.
«Θα δούμε. Θα τα ξαναπούμε κάποια στιγμή. Αν πρέπει να σταματήσω, θα σταματήσω».
Ακόμη κι αν το τέλος στο Καμερούν ήταν τόσο πικρό;
«Να πάρω χαρτομάντιλο ή τι;» (γέλια) «Δεν πρόκειται να αρχίσω να κλαίω εδώ. Το ποδόσφαιρο θα παραμείνει πάντα ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μου. Αλλά αυτή τη στιγμή οι προτεραιότητές μου είναι η υγεία μου και η οικογένειά μου.
Αργότερα θα δούμε τι θα γίνει. Εδώ στην Κρήτη περνάμε καλά, ε;»
