Politica 89.8
Ο Κύπριος δημοσιογράφος Μάριος Χατζηστυλλής προκαλεί συγκίνηση, ανατριχίλα και περιγράφει του τι σημαίναι να είσαι ΟΦΗ με άρθρο του στην ιστοσελίδα του ΣΠΟΡ FM Κύπρου.
Με ένα καταπληκτικό, απλά γραμμένο και πανέμορφο άρθρο ο Μάριος Χατζηστυλλής γράφει για την αγάπη του για τον ΟΦΗ, για την κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδας το 1987 που τον μετέτρεψε σε οπαδό της Κρητικής ομάδας και μεταλαμπαδεύει όλο τον σεβασμό του αρθρογραφόντας στην πατρίδα του.
Αναλυτικά το άρθρο του Μάριου Χατζηστυλλή:
Σκεφτήκατε ποτέ, ως οπαδοί «μεγάλων» ομάδων, πώς νιώθουν οι φίλοι των λεγόμενων μικρομεσαίων κάθε Μάη που ακόμα μια χρονιά τελειώνει χωρίς οτιδήποτε αξιοσημείωτο; Αναλογιστήκατε πόσο άσχημο είναι, στη ζωή σου ολόκληρη να μην μπορείς έστω αυτή τη μία φορά να πανηγυρίσεις έναν τίτλο ρε παιδί μου…
Το ποδόσφαιρο για κάποιους ταυτίζεται με τη ζωή τους, καλώς ή κακώς. Κι όμως δεν είναι λίγοι που γεννιούνται και πεθαίνουν χωρίς ποτέ να γιορτάσουν ένα πρωτάθλημα ή ένα κύπελλο. Αλλά πάντα περήφανοι!
Δεν είναι κακό να υποστηρίζεις μια μεγάλη ομάδα, που παίρνει τίτλους ή έστω τους διεκδικεί κάθε χρόνο… Είναι όμως Ο,ΤΙ ΠΙΟ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ να αγαπάς παθολογικά μια ομάδα όπως ο ΟΦΗ και να πανηγυρίζεις έναν τίτλο κάθε 30-40 χρόνια! Βγαίνουν όλα τα συναισθήματα που ποτέ δεν γνώριζες ότι έκρυβες μέσα σου…
Το γιατί, το εξηγώ με ένα κουίζ… Αν είστε φίλος του ΠΑΟ, της ΑΕΚ, του ΟΣΦΠ ή του ΠΑΟΚ, χωρίς να το ψάξετε, σε 3 δευτερόλεπτα, άμεσα δηλαδή, σκεφτείτε όχι την τελευταία φορά που σήκωσε η ομάδα σας το κύπελλο, αλλά την… προτελευταία. Ή την προηγούμενη… Ακόμα και την πιο πρόσφατη. Τη θυμάστε; Σε 3 δευτερόλεπτα… Λέω πως οι πλείστοι δεν τη θυμάστε, ούτε και τις λεπτομέρειες της. Ποιοι έβαλαν τα γκολ. Τι σημασία είχε εν τελεί… Είναι απολύτως φυσιολογικό και σεβαστό. Ειδικά αν μιλάμε για Ελλάδα, που οι τίτλοι μοιράζονται μεταξύ των τεσσάρων.
Πού καταλήγουμε; Υπάρχει λόγος που για το κύπελλο αυτό, του ΟΦΗ, οι πανηγυρισμοί είναι τόσο έντονοι και θα κρατήσουν και καιρό. Υπάρχει λόγος για όλο αυτό τον ενθουσιασμό. Για όσους οπαδούς του είναι κάτω από 40 ετών (!) είναι η πρώτη εμπειρία ενός τίτλου! 40 χρόνια! Για εμάς τους 40ρηδες και άνω, που είναι ο δεύτερος τίτλος της ομάδας, το συναίσθημα είναι ακριβώς το ίδιο με το 1987! Προσωπικά, έγινα ΟΦΗ εκείνη την ημέρα. Στα 9 μου χρόνια. Με ενθουσίασε που μια μικρή ομάδα, όπως τότε την έβλεπα, έκανε κάτι τόσο μεγάλο. Στο μυαλό ενός 9χρονου, ήταν ποτέ δυνατό να μην κερδίσει τίτλο στην Ελλάδα μία των Big-4;
40 χρόνια είναι σχεδόν μια ζωή… Μισή σίγουρα. Έχει διαφορά να το σηκώνεις μετά από 40 χρόνια από το να κερδίζεις 2-3 ή και πιο πολλά ανά δεκαετία. Ειδικά αν μιλάμε για κύπελλο, που, κακά τα ψέματα, οι μεγάλοι στην Ελλάδα το έχουν σε δεύτερη μοίρα…
Ναι, μάς πονεί να είμαστε ρολίστες κάθε χρόνο. Ακόμα και το να παλεύουμε κάποια χρόνια για τη σωτηρία… Την ίδια στιγμή όμως όλες αυτές οι αποτυχίες κάπου «γιγαντώνουν» την επιτυχία όταν τελικά έρθει. Την κάνουν να φαίνεται υπερβολική, αλλά δεν είναι.
Φυσιολογική είναι. Σαν ένα παιδάκι που έχει μάθει στα πάρκα της γειτονιάς, ακόμα και στους πιο σύγχρονους παιχνιδότοπους. Και μια μέρα του σκας ένα ταξίδι στην Disneyland! Κάπως έτσι…
