Politica 89.8
Ο Κοσμάς Τσιλιανίδης περιγράφει με δικά του λόγια πως κατέβηκε στην Κρήτη το καλοκαίρι του 2019 αλλά και το… προαίσθημα του όταν σκόραρε στο “Γεντί Κουλέ” την περασμένη σεζόν.
Ο παλαίμαχος, πλέον, άσος του ΟΦΗ που εργάζεται στην Αthens Kallithea ως συνεργάτης του Βαγγέλη Μόρα, περιγράφει στο αthletestories.gr όλη την ποδοσφαιρική του καριέρα, από μικρό παιδί μέχρι και το τωρινό του βήμα.
Βέβαια, ιδιαίτερο κεφάλαιο για τον Κοσμά Τσιλιανίδη, αποτελεί η παρουσία του στον ΟΦΗ με τον ίδιο να περιγράφει παρακάτω πως προέκυψε η μεταγραφή του.
Αναλυτικά όσα λέει ο Κοσμάς Τσιλιανίδης:
Η περίοδος στην Τρίπολη ήταν μια περίοδος που ήμουν καλά. Όταν τελείωσε η τριετία μου εκεί, η ομάδα μού πρότεινε συμβόλαιο ανανέωσης, το οποίο αρνήθηκα, χωρίς όμως να έχω βρει ομάδα, κάτι που, κοιτώντας το τώρα, θεωρώ ότι ήταν λάθος. Θεώρησα τότε ότι είχα πιάσει το ταβάνι μου στον Αστέρα και ότι έπρεπε να αλλάξω περιβάλλον για να βρω πάλι το κίνητρο που πάντα αποζητώ στη ζωή μου και την καριέρα μου.
Ψάχναμε με τον μάνατζέρ μου ομάδα και τότε ουσιαστικά είχε αρχίσει να χτίζεται ο νέος ΟΦΗ. Οι κύριοι Γιάννης και Γιώργος Σαμαράς είχαν κάνει μια κρούση, μου εξήγησαν το πλάνο της ομάδας, τους είπα κι εγώ πράγματα από τη δική μου σκοπιά και έτσι… έδεσε το γλυκό. Επρόκειτο δηλαδή για διαδικασία μιας εβδομάδας συζητήσεων και ραντεβού στην Αθήνα και κατάλαβα ότι αυτό έπρεπε να είναι το επόμενο σκαλοπάτι στην καριέρα μου.
Στο σημείο αυτό να αναφέρω ότι τρεις αγωνιστικές πριν το τέλος με τον Αστέρα Τρίπολης παίζαμε μέσα στον ΟΦΗ, ο οποίος καιγόταν να πάρει βαθμούς, ειδάλλως έπεφτε. Στο Γεντί Κουλέ ήταν ντέρμπι, γιατί κι εμείς θέλαμε βαθμούς, ήμασταν χαμηλά, εκείνοι όμως τους χρειάζονταν περισσότερο.
Μπαίνοντας στον αγωνιστικό χώρο για ζέσταμα δύο ώρες πριν το παιχνίδι, είδα ένα γήπεδο κατάμεστο να καίγεται και να βράζει. Έπαθα κοκομπλόκο, μου άρεσε πάρα πολύ. Μάλιστα, σε εκείνο το παιχνίδι σκόραρα. Ήθελα λοιπόν να ζήσω κι εγώ τέτοιες στιγμές, όπως αυτές που έζησα ως αντίπαλος, εξού και στις συζητήσεις με τον κύριο Γιάννη Σαμαρά εξέφρασα την επιθυμία μου να είμαι κι εγώ μέρος του πρότζεκτ.
Όταν πήγα λοιπόν στον ΟΦΗ, με προπονητή τον Γιώργο Σίμο, νομίζω ότι βρήκα το περιβάλλον που μου ταίριαζε απόλυτα, ώστε να βγάλω τον πραγματικό μου εαυτό. Έως τότε ήμουν λίγο σφιγμένος κι εκεί βρήκα αυτό το πάθος που με διακατέχει ως προσωπικότητα. Αυτό μου έδωσε τεράστια δύναμη ώστε να αποδώσω τα μέγιστα, με αποτέλεσμα η πρώτη μου κιόλας χρονιά στην Κρήτη να είναι και η πιο παραγωγική βάσει αριθμών, ενώ και η ίδια η ομάδα τα πήγε πολύ καλά, καθώς καταφέραμε και βγήκαμε στην Ευρώπη.
«Δεν τα παράτησα ποτέ»
Ήταν όμως και μια χρονιά που συνδυάστηκε με κάποια αρνητικά γεγονότα. Μας χτύπησε ο κορωνοϊός, εγώ είχα μόλις λάβει κλήση για να συμμετάσχω σε κάποιους αγώνες της Εθνικής ομάδας, κάτι που εν τέλει δεν συνέβη ποτέ. Επιστρέψαμε μετά τον κορωνοϊό για να παίξουμε τα εναπομείναντα παιχνίδια για τα πλέι οφ, αλλά εγώ τραυματίστηκα, έπαθα ρήξη χιαστού και δεν κατάφερα ποτέ να ολοκληρώσω εκείνη τη σεζόν. Στην ουσία αυτός ήταν ο τραυματισμός απ’ τον οποίον προέκυψαν και οι άλλοι. Κι ας σκεφτεί κανείς ότι στον Ηρακλή και τον Αστέρα δεν είχα υποστεί τραυματισμούς, ήμουν καλά, ήμουν υγιής.
Κάναμε λοιπόν μια μίνι προετοιμασία τριών εβδομάδων και θα παίζαμε πλέι οφ παιχνίδι με τον Άρη. Εκείνο το διάστημα ένιωθα πολύ κουρασμένος και λόγω της αποχής και στην προπόνηση τρεις μέρες πριν τον αγώνα πήγα να κάνω ένα στρίψιμο κι ένιωσα το «κρακ». Θυμάμαι χαρακτηριστικά να γελάω πικρά, γιατί είχα καταλάβει τι είχα πάθει.
Στην ουσία, όλο αυτό διήρκησε 15 μήνες, γιατί είχα πολλά πισωγυρίσματα. Επέστρεψα, ξεκίνησαν πάλι οι πόνοι. Έπαθα ρήξη μηνίσκου, το γόνατό μου ήταν σε αστάθεια, δεν μπορούσε να αντέξει τα φορτία και όλο αυτό δημιουργούσε κι άλλα προβλήματα στο ίδιο το γόνατο. Είχα αφόρητους πόνους, δεν μπορούσα να αγωνιστώ, έπαιξα κάποιους αγώνες με ενέσεις, αλλά από ένα σημείο και μετά δεν μπορούσα να διαχειριστώ τον πόνο και ξεκίνησα να ψάχνω γιατρό για να δω τι γίνεται.
Έτσι βρέθηκα στο Βέλγιο, ο γιατρός είδε το γόνατο και μου είπε το είδος της επέμβασης που έπρεπε να κάνουμε, η οποία ήταν η τρίτη μέσα σε έναν χρόνο, και τότε ουσιαστικά σταθεροποιήθηκε το γόνατό μου. Έπρεπε όμως να περάσουν μήνες για να επανέλθω, συνολικά ήταν 15 και αρκετά δύσκολοι.
Όταν είσαι σε μια τέτοια κατάσταση, περνάς από όλες τις φάσεις. Στη δική μου περίπτωση, η διάρκεια του τραυματισμού μου με οδήγησε σε περισσότερες μαυρίλες, ανάλογα βέβαια και τη μέρα. Κάποιες μέρες είσαι πάρα πολύ καλά, κάποιες άλλες είσαι πολύ απογοητευμένος και χωρίς κίνητρο. Εγώ δεν τα παράτησα ποτέ, κάθε μέρα δούλευα έξι με οχτώ ώρες, είχα στόχο την επάνοδό μου, να γυρίσω και να διεκδικήσω ξανά πράγματα.
Λόγω της μακράς περιόδου σίγουρα είπα πάρα πολλές φορές στον εαυτό μου ότι θα τα παρατήσω, ποτέ όμως δεν το έκανα. Και σημαντικό ρόλο σε αυτό έπαιξε και η οικογένειά μου. Η γυναίκα μου ήταν μεγάλο στήριγμα για εμένα σε όλο αυτό, τέτοιες ώρες χρειάζεσαι κοντά σου έναν δικό σου άνθρωπο. Ταξίδεψε μαζί μου στο Βέλγιο, με βοήθησε, όταν δεν μπορούσα καλά-καλά να κάνω μπάνιο μόνος μου.
Είναι στιγμές που σε δένουν με τη σύντροφό σου, τη σύζυγό μου πλέον. Είναι στιγμές που τις περνάς μόνο με την οικογένειά σου. Είναι στιγμές που μας έκαναν ακόμα πιο δυνατούς, γιατί στα εύκολα όλοι δίπλα σου είναι. Σταμάτησαν να χτυπάνε τα τηλέφωνα, σταμάτησαν όλες οι κολακείες. Ήμουν κι εγώ βέβαια ένα παιδί που ποτέ δεν έδινε χώρο σε τέτοιους ανθρώπους, είχαμε μια συναναστροφή, αλλά μέχρι εκεί. Κάποιοι σε παίρνουν τηλέφωνο, κάποιοι άλλοι όχι κι έτσι φαίνεται στην ουσία ποιοι είναι οι πραγματικοί σου φίλοι. Και, δόξα τω Θεώ, στη δική μου περίπτωση οι πραγματικά δικοί μου άνθρωποι ήταν εκεί για εμένα!
Μετά την επιστροφή μου από τον τραυματισμό, ήταν αρκετά δύσκολοι οι μήνες για εμένα, πολλές μέρες ήταν μαύρες, όπως ανέφερα. Οπότε έψαχνα να βρω τρόπους να παρακινήσω τον εαυτό μου, τρόπους ψυχολογικής υποστήριξης. Ένα παράδειγμα λοιπόν ήταν και η απόφασή μου να αγωνιστώ με ξυρισμένο κεφάλι στην αναμέτρηση του ΟΦΗ κόντρα στον ΠΑΣ Γιάννινα στο Γεντί Κουλέ, συμπαραστεκόμενος σε εκείνους που μάχονται με τον καρκίνο.
Θυμάμαι, η ομάδα έκανε αρκετές δράσεις, πηγαίναμε σε νοσοκομεία, δομές κτλ και έτσι μου ήρθε η σκέψη. Ήταν μια κίνηση που έκανα καθαρά για εμένα, για να μπορέσω δηλαδή να ταπεινώσω ουσιαστικά τον εαυτό μου και να δείξω ότι αυτό που περνάω εγώ δεν είναι τίποτα.
Είχα επιλέξει να το κάνω την παγκόσμια μέρα κατά του καρκίνου, συνέπεσε τελείως τυχαία με αγώνα, αλλά ήταν κάτι τελείως προσωπικό, το ‘χα μάλιστα εξομολογηθεί μόνο στη γυναίκα μου και σε δυο φίλους. Δεν μου αρέσουν οι ταμπέλες, ούτε να αυτοαποκαλούμαι κάπως, ούτως ή άλλως από μικρό παιδί πάντα ήμουν ευαισθητοποιημένος όσον αφορά σε θέματα υγείας ή σε κοινωνικές ομάδες που δεν έχουν ούτε την προσοχή που τους αρμόζει ούτε ίσες ευκαιρίες.
Η σκληρή απόφαση και η επόμενη μέρα
Ήταν πολύ δύσκολο για εμένα να μην κάνω το επάγγελμά μου, αυτό που αγαπώ, να μην παίζω ποδόσφαιρο, αλλά υπάρχουν πολύ πιο σοβαρά προβλήματα στη ζωή και την καθημερινότητα των ανθρώπων, οπότε προσπαθούσα να το δω από αυτήν την σκοπιά, ώστε να μη με πάρει από κάτω. Αφού στην ουσία ήμουν υγιής, αφού η οικογένειά μου ήταν μια χαρά επίσης, έμενα σε αυτό, εστίαζα στον εαυτό μου, ώστε να μην σταματήσω, να μην τα παρατήσω, να πάω στη δουλειά μου όσο το δυνατόν καλύτερα και να συνεχίσω, γιατί ακόμη δεν είχα πάρει κάποια απόφαση.
Κι έκανα αρκετό καιρό για να την πάρω. Ναι μεν έπαιξα κάποιους αγώνες με τον ΟΦΗ και στη συνέχεια με τη Λαμία, αλλά δεν ήμουν αυτός που εγώ ήθελα, καθώς είμαι πολύ αυστηρός με τον εαυτό μου και κάνω πολύ σκληρή αυτοκριτική. Δεν μπορούσα να διεκδικώ πράγματα όπως πριν, να έχω την ευχαρίστηση του παιχνιδιού, το πάθος που είχα για το ποδόσφαιρο.
Οπότε αυτό σιγά-σιγά μου έδωσε την αίσθηση ότι πλέον δεν με γεμίζει τόσο και τελικά… το μίσησα. Είναι αυτή η διαδικασία που πέρασα για να καταλάβω ότι είχε έρθει η στιγμή να πάρω αυτήν την πάρα πολύ σκληρή απόφαση, με στόχο όμως να ανοίξω έναν νέο ορίζοντα και να βρω ξανά το πάθος και τη διάθεση για εξέλιξη. Ναι, υπήρχαν περίοδοι που έκλαψα αυτά τα χρόνια, αλλά η απόφαση ήρθε αρκετά συνειδητοποιημένα, με προσωπική σκέψη αρκετών μηνών.
Όσο έπαιζα ποδόσφαιρο, δεν είχα βάλει στο μυαλό μου την προπονητική, αλλά, τα δύο χρόνια που ταλαιπωρούμουν, άρχισα να σκέφτομαι την επόμενη μέρα. Έφτασα στο σημείο να μισώ το ποδόσφαιρο, μετά όμως κατέληξα στο ότι αυτό λατρεύω να κάνω, με αυτό νιώθω ζωντανός, αυτό θέλω να συνεχίσω να κάνω από έναν άλλον ρόλο, να το υπηρετήσω και να του δώσω πίσω όλα αυτά που μου προσέφερε όλα αυτά τα χρόνια, από όταν ήμουν μικρό παιδί. Αναπτύχθηκε λοιπόν η σκέψη αυτή στο μυαλό μου, ξεκίνησα να προπονώ, γράφτηκα στις σχολές προπονητικής και βήμα-βήμα βρήκα το πάθος της ζωής μου.
