Politica 89.8
Στην πρώτη του συνέντευξη, μετά την αποχώρηση του από τον πάγκο του ΟΦΗ, ο Βασίλης Ράλλης μίλησε στον ΣΠΟΡ FM 104,2 σε μια συζήτηση, κατάθεση ψυχής.
Ο Βασίλης Ράλλης, 8,5 χρόνια μετά την έλευση του στον πάγκο του ΟΦΗ αποτελεί παρελθόν από την τεχνική ηγεσία της ομάδας μπάσκετ του συλλόγου και μίλησε στον ΣΠΟΡ FM 104,2 και την εκπομπή “Θύρα 8” με τον Μανώλη Σαρρή.
Ο Έλληνας τεχνικός, η παρουσία του οποίου αποτελεί ρεκόρ στην ιστορία του τμήματος μπάσκετ του ΟΦΗ μίλησε με αρκετό συναίσθημα για την θητεία του στον ΟΦΗ λέγοντας αρχικά: “Είναι πολλά αυτά τα 8,5 χρόνια με καλές και καλές στιγμές. Συνήθως τα καλά μένουν στο τέλος. Προσπάθησα όσο μπορώ να βοηθήσω το σωματείο. Πιστεύω ότι έχω βάλει τουλάχιστον ένα μικρό λιθαράκι στην καθιέρωση του ΟΦΗ να παίζει σε αυτές τις κατηγορίες”
Αναλυτικά όσα είπε ο Βασίλης Ράλλης στον ΣΠΟΡ FM 104,2 στον ΣΠΟΡ FM 104,2 και την εκπομπή “Θύρα 8”:
Αν ήταν ξαφνική η αποχώρηση: Για εμένα δεν ήταν τόσο ξαφνικό. Μετράνε πολύ τα αποτελέσματα και γενικά υπήρχε πίεση στην ομάδα από την αρχή της χρονιάς, μεγαλύτερη από τα προηγούμενα χρόνια. Ηταν για να γίνει. Αυτά είναι τα εσωτερικά της ομάδας και νομίζω ότι είναι καλύτερο να μείνουν μέσα σε αυτή.
Τι σημαίνουν για εκείνον αυτά τα 8,5 χρόνια: Είναι μια ζωή. Πήγα στον ΟΦΗ ελεύθερος και τώρα είμαι παντρεμένος με παιδί. Είναι σπάνιο, να μένει κάποιος 8-9 χρόνια γενικά στο μπάσκετ όχι μόνο στον ΟΦΗ. Το μπάσκετ είναι ένα άθλημα με πολλές εναλλαγές. Το λάθος του προπονητή ο κόσμος το καταλαβαίνει περισσότερο σε σχέση με τα άλλα αθλήματα. Επειδή οι αποφάσεις είναι στο δευτερόλεπτο, μπορείς πιο εύκολα να κάνεις λάθος. Σε ένα παιχνίδι μπάσκετ ένας προπονητής μπορεί να κάνει εκατό λάθη και η ομάδα να κερδίσει. Δεν υπάρχει παιχνίδι που να μην κάνει λάθος ο προπονητής, είτε αυτό είναι τακτικό είτε οτιδήποτε άλλο. Οταν λοιπόν είναι ένα άθλημα «λάθους» δεν υπάρχει και τόσο πολύ μακροημέρευση για τους προπονητές, το βλέπουμε με ελάχιστες εξαιρέσεις παγκοσμίως. Νομίζω για να είμαι τόσα χρόνια εκεί κάτι έχω προσφέρει, κάτι έχω κανει. Φεύγω όμως γεμάτος. Φεύγω περήφανος που κατάφερα να υπηρετήσω το σήμα της ομάδας. Σίγουρα υπάρχει πίεση και στεναχώρια όμως θα περάσει ο καιρός. Εμένα στο μυαλό μου είναι το πως θα σωθεί η ομάδα και να είναι σε ένα καλύτερο μομεντουμ τα υπόλοιπα χρόνια, παρά το προσωπικό.
Τι κρατάει από αυτά τα 8,5 χρόνια: Είναι οι σχέσεις που έχω κάνει με τους ανθρώπους της ομάδας. Μετά είναι οι επιτυχίες. Η άνοδος, από τη Γ’ στη Β’, η περυσινή πολύ καλή πορεία που κάναμε στα play offs, που με τα οικονομικά δεδομένα της ομάδας ήταν μεγάλη επιτυχία. Το ταξίδι που κάναμε το παγκόσμιο στην Ταϋλάνδη και βγάλαμε την ομάδα 3η. Κυρίως όμως είναι οι ανθρώπινες σχέσεις. Είναι αδερφικές πλέον αυτές οι σχέσεις με τους ανθρώπους εκεί. Ανεξαρτήτως αν υπάρχει η αποχώρηση του προπονητή.
Για το ότι ο ΟΦΗ δεν κατάφερε να κάνει το κάτι παραπάνω: Το ένα βήμα το κάναμε. Φύγαμε από την κατηγορία όπου ανέλαβα εγώ την ομάδα. Από κει και πέρα είναι ο στόχος που έχεις θέσει εσύ και οι άνθρωποι του συλλόγου. Το που θέλεις να φτάσεις. Ποιο είναι το «μπορώ». Όσο είμαι εγώ εκεί η ομάδα είναι ένα υπόδειγμα. Δεν χρωστάει ευρώ σε κανέναν. Είναι μια ομάδα με ήθος. Δεν έχει γίνει το παραμικρό στο γήπεδο της. Δεν υπάρχει ούτε μια τιμωρία. Όλες αυτές οι εκδηλώσεις και οι κοινωνικές δράσεις πρεσβεύουν μια ομάδα που δεν κάνει πρωταθλητισμό ή δεν θέλει να πάει στην Α1. Οι κοινωνικές δράσεις που κάνει ο ΟΦΗ αυτά τα χρόνια είναι άλλου επιπέδου. Είναι μια ομάδα που στέκεται στο ελληνικό μπάσκετ με περηφάνεια. Μπορεί να μην έγινε το βήμα, αλλά να γίνει χρειάζονται οικονομικοί πόροι. Αν είναι να καείς ένα βήμα και να χρωστάς σε όλο τον κόσμο μετά καλύτερα να μην το κάνεις. Είναι το που μπορείς να φτάσεις. Ακούγαμε διάφορα όσο ήμουν εκεί, γιατί η ομάδα δεν ανεβαίνει, έχει κολλήσει με τον Ραλλη τόσα χρόνια εκεί. Δεν είναι ετσι, αν μπορείς να φτάσεις κάπου θα φτάσεις. Η ομάδα δεν έβαλε κάποια χρονιά στόχο την άνοδο και δεν το πέτυχε. Εκεί μπορούσε να φτάσει εκεί έφτασε. Μιλάμε για μια ομάδα η οποία είναι ποδοσφαιρική. Αν εξαιρέσουμε μια φιέστα στη Γ’ εθνική, ή στα τελευταία κρίσιμα παιχνίδια που γέμιζε το γήπεδο, γενικά ο κόσμος δεν πάει στο στο μπάσκετ. Αυτό που μπορούσα να κάνω εγώ και η ομάδα όσο ήμουν προπονητής έγινε. Να καθαρίσει, να είναι τίμια η ομάδα και να μην χρωστάει πουθενά. Και φυσικά αν μπορεί να φτιάξει τις ακαδημιες. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν 400 παιδιά μην τα ξεχνάμε. Απλώς δεν παίζουν, πάνε Αθήνα, Αμερική, πάνε να σπουδάσουν.
Θα ξεκουραστεί τώρα ο Βασίλης Ραλλης; Θα ξεκουραστώ. Και προτάσεις να έχω δεν θα τις αποδεχτώ θέλω να ασχοληθώ λίγο με το παιδί μου και την οικογένεια μου. Είναι μια ψυχοφθόρα δουλειά ο προπονητής. Θα γεμίσω τις μπαταρίες και το καλοκαίρι θα δούμε πως θα πορευτούμε.
Τι τίτλο θα έβαζε στο κεφάλαιο ΟΦΗ: Περηφάνεια. Αυτό ταιριάζει σε αυτόν τον σύλλογο. Είμαι περήφανος που ήμουν μέλος αυτής της ομάδας. Έδωσα τα πάντα, δεν έχω κάτι να κρύψω ούτε να φοβηθώ. Ότι μπορούσα να κάνω το έκανα και με το παραπανω. Και ανθρώπους προσπάθησα να φέρω και προπονητικά προσπάθησα να κάνω ότι καλύτερο μπορώ.
Για το ρεκόρ των 8,5 χρόνων: Παγκοσμίως αν δεις είναι δύσκολο να συμβεί κάτι τέτοιο. Είναι πολύ ψυχοφθόρο και όπως είπα είναι εύκολο να δεις το λάθος του προπονητή να κατηγορήσεις, οπότε είναι εύκολο.
Να υπάρχει αισιοδοξία, να βλέπουμε το ποτήρι μισό γεμάτο και όχι μισό άδειο. Να πάει η ομάδα όσο καλύτερα γίνεται και να σωθεί εύκολα. Είτε πάει στα play out είτε όχι να τη στηρίξει ο κόσμος, να είναι δίπλα της για να πάει παρακάτω.
Τι δεν πήγε καλά φέτος: Πολλά δεν πήγαν καλά. Επειδή είμαι χρόνια στην ομάδα και ξέρω χαρακτήρες και παιδιά θα πω ότι ήμασταν άτυχοι. Παίζαμε χωρίς τέσσερις βασικούς παίκτες. Η ομάδα άλλαξε. Ηταν φαβορί για να ανέβει με ρόστερ που υπάρχει. Τωρα τα υπόλοιπα είναι εσωτερικά. Σε όλες τις ομάδες υπάρχουν. Αν χάναμε από τον Πανελλήνιο και κερδίζαμε το Αρκαλοχώρι δεν θα είχε γίνει τίποτα. Η ζημιά έγινε με την ήττα από το Αρκαλοχώρι. Μετά ξεκίνησε μια εσωστρέφεια που είναι δύσκολο να την ελέγξεις. Είναι καλύτερο να χωρίζεις έτσι όπως έκανα εγώ με την ομάδα, παρά να φεύγεις αλλιώς και να αμφισβητεί μετά ο ένας την προσωπικότητα του άλλου
