Πήγαινε για πολλά με λίγα, αλλά ποιος να περιμένει το πουλί του Λανουά…

Ένα παιχνίδι που φαινόταν πως θα οδηγηθεί σε θρίαμβο και μια ομάδα που δείχνει ότι έχει πολύ μεγαλύτερο μέλλον από ότι πιστεύουν ορισμένοι. Γράφει ο Μανώλης Σαρρής στο blog του στο Gentikoule.

Κοιτάξτε τώρα να δείτε τι έγινε στο πρώτο ημίχρονο.

Ο ΟΦΗ προηγείται με 2-0, έχει 10 τελικές προς την εστία του Λεβαδειακού, οι τρεις έχουν πάει προς τον Λοντίγκιν και το πρώτο 45λεπτο τον βρίσκει να τελειώνει με xGoals 0,72 έναντι 0,26 των γηπεδούχων.

Το παιχνίδι είναι στο 0-2 και ξαφνικά βλέπουμε τον Κουκούλα να έρχεται από το πουθενά και να κάνει κ@λ@ το παιχνίδι. Ο Καραχάλιος κάνει ένα μαρκάρισμα που δεν λέω, ήταν για κάρτα αλλά ξαφνικά ο Κουκούλας ενώ δεν δείχνει η κινησιολογία του πως  σκοπεύει να τον αποβάλει και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα αλλάζει γνώμη και τον στέλνει στα αποδυτήρια.

Και πάμε τώρα στο δεύτερο ημίχρονο που δεν δίνει στον ΟΦΗ ούτε τον πυρετό του. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό το γεγονός ότι τα μάτια μας είδαν ξανά, μετά από πολλά χρόνια, διαιτησίες που θυμίζουν το σκοτεινό παρελθόν του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Ένα παρελθόν που δεν πίστευε ουδείς πως θα επέστρεφε αλλά υπάρχει ξανά στις μέρες μας. Και για να μην μπερδευόμαστε, δεν αναφέρομαι στο πέναλτι που πρέπει να έχεις και θέληση για να το δώσεις (και φαίνεται πως ο Τσακαλίδης είχε μπόλικη όρεξη) να στείλει στο var τον Κουκούλα ώστε στείλει τον Λεβαδειακό στην άσπρη βούλα.

Και ενώ ο ΟΦΗ για 45 λεπτά έχει παίξει ονειρικό ποδόσφαιρο. Έχει τελειώσει το πρώτο 45λεπτο με 10 τελικές, 2 γκολ, ακόμα μια μεγάλη ευκαιρία και φαινόταν ξεκάθαρα πως αν το παιχνίδι συνεχιζόταν 11 vs 11, με την εικόνα που παρουσίαζαν οι παίκτες του Χρήστου Κοντή, το κοντέρ θα έγραφε πολλά με λίγα και δεν θα έμενε στο 0-2.

Αλλά ακόμα και στο δεύτερο μέρος που ο Λεβαδειακός έπαιζε με παίκτη παραπάνω, ο Κόντης “ακύρωσε” εντελώς το πλάνο του Παπαδόπουλου που παρότι είχε παίκτη παραπάνω, απείλησε μόλις μια φορά από το 55’ – 60’ μέχρι και τις καθυστερήσεις της αναμέτρησης. 

Είναι να τσαντίζεσαι με όσα συνέβησαν σήμερα, όχι γιατί δεν τους ξέρουμε τους Έλληνες διαιτητές (τους γνωρίζουμε και πολύ καλά) αλλά γιατί ο ΟΦΗ έχασε την ευκαιρία να τους βάλει πολλά. 

Και έτσι δεν θα θυμούνταν στην Λιβαδειά μόνο την 11η Φεβρουαρίου αλλά και την 13η του Μάη.