Politica 89.8
Του το χρωστούσα αυτό το κείμενο και τέσσερα χρόνια μετά το φευγιό του, δεν μπορούσα παρά να μην του το αφιερώσω. Γράφει ο Μανώλης Σαρρής στο blog του στο Gentikoule.
Σήμερα συμπληρώνονται τέσσερα χρόνια από την ημέρα που έφυγε ο πατέρας μου από την ζωή. Είναι μόλις η δεύτερη φορά στα 21 χρόνια της παρουσίας μου στην PR Media που κάνω “κατάχρηση” της επαγγελματικής μου στέγης για να γράψω κάτι προσωπικό.
Η πρώτη ήταν στις 4 Μαΐου 2022.
Τώρα όμως δεν γινόταν να μην γράψω. Το Κύπελλο ήρθε στο Ηράκλειο και όσοι πήραμε τα ερεθίσματα για τον ΟΦΗ από τους μπαμπάδες μας, δεν γινόταν να μην του το αφιερώσουμε και να μην τους σκεφτόμαστε, εκείνοι ειδικά που τους έχουμε χάσει.
Το πρώτο πράγμα που έγραψα, λίγα λεπτά μετά την λήξη του τελικού ήταν αυτό: Να τον ευχαριστήσω που με έκανε να αγαπήσω τον ΟΦΗ από μικρό παιδί. Γιατί εκείνος με έκανε ΟΦΗ, εκείνος μου μετέδωσε την αγάπη για την ομάδα όταν με πήγε μικρό παιδάκι για πρώτη φορά στο “Γεντί Κουλέ”.
Την οποία, πρώτη φορά, δεν θυμάμαι πότε ήταν για να είμαι ειλικρινής αλλά εκείνος με έσερνε στα Καμίνια. Και μετά που μεγάλωσα και μπορούσα να πηγαίνω ακόμα και μόνος μου, πάλι μαζί πηγαίναμε.
Και τι δεν θυμάμαι. Στο παιχνίδι με τον Πανηλειακό που έβαλε το γκολ ο Μπεκιάι, 18 χρόνων τότε με σπασμένο πόδι να με κρατάει από τα χέρια για να μπούμε στην Θύρα 4.
Την εκδρομή μαζί, που πρόλαβα να ζήσω αυτήν την εμπειρία, στην Καρδίτσα τον Γενάρη του 2010 – στην κάτω φωτογραφία, εγώ δημοσιογράφος, εκείνος οπαδός.
Την τελευταία φορά που ήρθε στο γήπεδο, το 2011 στο παιχνίδι με τον ΠΑΣ Γιάννινα και το 4-1 αφού μετά τα αναπνευστικά του προβλήματα δεν τον άφησαν να ξαναβγει.
Η αγάπη των πατεράδων για τα παιδιά τους και η αγάπη τους για την ομάδα, όπως μας την μετέδωσαν είναι ένα μοναδικό συναίσθημα που περνάει από γενιά σε γενιά.
Μπαμπά σε ευχαριστώ για όσα μου έδωσες, σε ευχαριστώ που με έκανες να φτάσω στα 43 μου για να ζήσω κάτι που δεν περίμενα να ζήσω, ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα. Και δεν μπορώ να μην στο αφιερώσω αυτό το κείμενο και εγώ για όλα όσα μου πρόσφερες.
ρίγη στο δέρμα
Μανωλη ζησαμε ενα ονειρο.Αυτα που σου ειπα στο Βολο ολα βγηκαν.Το κυπελο ειναι δικο μας.Τα δωσαμε ολα στο Βολο αδερφε.
Ειμαι Θεσσαλονικη και πεταω για Σουηδια σημερα,30/04/26.
Ειμουν βραχνιασμενος μεχρι χτες τρεισχαλαλι.
Πατέρα, Θείε, το πήραμε!!! Πατέρα πήγα με το γιό μου και το πήραμε!!!
Αφιερωμένο σε όσους δεν πρόλαβαν!
Μανωλη Σαρη μπραβο σου!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!