Politica 89.8
Γράφει ο Μανώλης Σαρρής στο blog του στο Gentikoule.
Μιας και ήθελα να ηρεμήσω λίγο, να εκτονωθώ από την πίεση της προηγούμενης εβδομάδας, θέλω λίγο να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά για ότι συνέβη το προηγούμενο 10ημερο: Από την μέρα δηλαδή που έγινε γνωστή η υπόθεση προσφυγής του Θανάση Παπάζογλου μέχρι και την δικαστική νίκη που πέτυχε ο ΟΦΗ, πριν από μερικά 24ωρα.
Το point αυτού του κειμένου δεν έχει να κάνει ούτε με την διαδικασία της προσφυγής αλλά κυρίως με το γεγονός ότι ζούμε πλέον σε μια εποχή όπου η επικοινωνία είναι εκείνη που κάνει κουμάντο και μας παρασύρει όλους.
Τα επικοινωνιακά παιχνίδια, οι clickbait τίτλοι, τα like και τα share είναι αυτά που πλέον κάνουν την διαφορά στην καθημερινότητα. Ο κόσμος δεν πρέπει να τσιμπάει, ούτε να δίνει σημασία στα περισσότερα από αυτά που γράφονται στην Αθήνα. Ζούμε σε μια εποχή που τα media ψοφάνε για νούμερα (κυριολεκτικά και μεταφορικά) όπως και σε μια καθημερινότητα όπου η μια ιστοσελίδα, μετά την άλλη, αναπαραγάγουν το ίδιο υλικό και δημιουργούν τα ίδια ζητήματα. Μιλάμε για media που ασχολούνται με 4 ομάδες μόνο και με τις υπόλοιες απλά αναμασούν την ίδια τροφή.
Έτσι λοιπόν τι συνέβη το βράδυ της Δευτέρας που έγινε γνωστή η απόφαση του Διαιτητικού Δικαστηρίου; Είδαμε τους γνωστούς πηχαίους τίτλους “ΣΟΚ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΦΗ”, φωτογραφίες με τους τρεις βαθμούς να έχουν αφαιρεθεί ήδη από την βαθμολογία (αγνοώντας τα βασικά ότι υπάρχει πενθήμερη διορία) και αρκετούς να βρίσκονται σε πανικό για να δουν τι γίνεται και τι συμβαίνει.
Όμως αυτό είναι ένα ζήτημα που δεν πρόκειται να το λύσουμε εμείς, ούτε θα κάνουμε τους “μπάτσους” στην δημοσιογραφία και ποιος κάνει σωστά την δουλειά του και ποιος όχι. Ο λόγος που τα γράφω όλα αυτά είναι ότι, το έχω γράψει ξανά και ξανά στο παρελθόν, πως το mediaκο σύστημα που επικρατεί στην Ελλάδα κάνει τα δικά του παιχνίδια και σίγουρα δεν δίνεται η απαραίτητη σημασία στον ΟΦΗ με αποτέλεσμα… αρκετοί να την πατάνε.
Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι πως σε μια περίοδο όπου αρκετά αθλητικά ΜΜΕ ανήκουν σε προέδρους και ιδιοκτήτες ΠΑΕ της Super League 1, ο ΟΦΗ δεν έχει ασχοληθεί και ούτε πρόκειται ν’ ασχοληθεί με τέτοιου είδους πράγματα, είναι προφανές πως η κάθε είδους δημοσιογραφία έχει στόχο να σκορπάει τον πανικό, να βάζει τον σύλλογο σε μια διαδικασία να χρειάζεται να παίζει επικοινωνιακά παιχνίδια (που είναι και ότι χειρότερο για τον ίδιο τον οργανισμό του ΟΦΗ).
Μην τσιμπάτε λοιπόν, ούτε να δίνετε σημασία σε ότι βλέπετε. Κρίση έχουμε όλοι μας, πλέον την σημερινή εποχή κανείς δεν μπορεί να κρυφτεί από πουθενά και ούτε να επηρεάσει τις μάζες όπως συνέβαινε άλλες δεκαετίες, άλλες εποχές που το βλέπαμε το παιχνίδι να παίζεται μπροστά στα μάτια μας και να μην μπορούμε να κάνουμε τίποτα απολύτως.
Ακριβώς, δηλαδή, όπως κάνεις κι εσύ όταν βάζεις τίτλο “ΒΟΜΒΑ!Ο…Καστάνιος στον ΟΦΗ!”. Πανομοιότυπο clickbait με το “ΣΟΚ” είναι κι αυτό, απλώς δεν το αντιλαμβάνεσαι.
Εντάξει, για τον Καστάνιος πόσα χρόνια θα μου το χτυπάτε; Το έχω παραδεχθεί πως ήταν λάθος και το έχω πει αρκετές φορές. Να μαστιγωθώ στα Λιοντάρια για αυτό το ατόπημα;
Όχι. Το “μπαμ”, “βόμβα” και άλλες πυροτεχνουργικές λέξεις έχουν χρησιμοποιηθεί και σε άλλα μεταγραφικά αποκτήματα από εσένα. Και δεν έχει καμία σημασία τί αποδείχτηκε εκ των υστέρων. Αν είναι “βόμβα από το Ισραήλ” για εσένα η απόκτηση του Γκλάζερ, ή “σπουδαία” η απόκτηση του Μπιφουμά ή “βόμβα” που ο Πέπε Μελ πήρε στην Αποστολή τον Αδαμάκη, ε, τότε είναι “σοκ” και για κάποιους δημοσιογράφους η πιθανή αφαίρεση βαθμών του ΟΦΗ. Εσύ δικαιολογείσαι -που το γράφεις και επανειλημμένα- και οι άλλοι όχι?
Επομένως, όχι, δε χρειάζεται να μαστιγωθείς σε κανένα μέρος. Χρειάζεται απλά να αντιληφθείς ότι κάνεις ακριβώς το ίδιο, για το οποίο θυμώνεις όταν το κάνουν οι άλλοι. Όλοι τα ίδια (μας) κάνετε.
Ναι, σε γενικές γραμμές δεν θα διαφωνήσω, σωστά είναι αυτά που γράφεις. Έχεις δίκιο, το εννοώ και δεν το λέω ειρωνικά.