Politica 89.8
Γράφει ο Μανώλης Σαρρής στο blog του στο Gentikoule για την αδικία εις βάρος του Χρήστου Κόντη για την ανάδειξη του κορυφαίου προπονητή στο ελληνικό ποδόσφαιρο.
Για να είμαι ειλικρινής, δεν περίμενα πως ο κορυφαίος Έλληνας προπονητής θα κέρδιζε το βραβείο στην χθεσινή εκδήλωση γιατί δυστυχώς το ελληνικό ποδόσφαιρο έχει μάθει να λειτουργεί με τέτοιο τρόπο που η έκπληξη αποτελεί ένα προσωρινό συναίσθημα που θεωρείται trend, προσωρινά και μόλις κατακαθίσει η σκόνη, ξεχνιέται και όλοι ψάχνουν το επόμενο δημοφιλές “παιχνίδι” για να ασχοληθούν.
Σύμφωνα με τον κλασικό κανόνα της δημοσιογραφίας, η είδηση βρίσκεται στη φράση «ο άνθρωπος δάγκωσε τον σκύλο» και όχι στην φράση «ο σκύλος δάγκωσε τον άνθρωπο».
Με βάση λοιπόν την παραπάνω παράγραφο και περίμενα να πάρει κάποιος θέση, μάταια βέβαια, από τa mainstream media, για την αδικία εις βάρος του Χρήστου Κόντη.
Είναι δυνατόν ο προπονητής που πήρε μια ομάδα, πέρυσι τέτοιο καιρό, και ήταν στην προτελευταία θέση της βαθμολογίας και λίγους μήνες αργότερα την οδήγησε όχι σε έναν τίτλο μόνο, αλλά σε δύο και μάλιστα κέρδισε τον “κορυφαίο προπονητή της χρονιάς”, όχι μόνο μια φορά, αλλά δύο και να μην κερδίζει το βραβείο;
Γιατί η είδηση τελικά ποια είναι ρε παιδιά για να καταλάβω και εγώ που τα γράφω; Ότι η ΑΕΚ που έχει μπάτζετ για πρωτάθλημα, όπως οι ΠΑΟ, ΠΑΟΚ, ΟΣΦΠ, πήρε τελικά τον τίτλο ή ο ΟΦΗ με τον Κόντη στον πάγκο του, έφτασε στην κατάκτηση του Κυπέλλου κερδίζοντας μάλιστα στα προημιτελικά τον Μάρκο Νίκολιτς, στον τελικό τον ΠΑΟΚ και λίγους μήνες μετά κατέκτησε ακόμα έναν τίτλο με αντίπαλο τον Σέρβο;
Είναι λίγο υποκρισία και πραγματικά αποτυπώνει πλήρως το ποιο είναι το ελληνικό ποδόσφαιρο. Ότι ακόμα και οι ίδιοι που αποτελούν βασικά κομμάτια του, όπως οι προπονητές και οι ποδοσφαιριστές, ενδιαφέρονται μόνο για τέσσερις ομάδες και όλους όσους τις απαρτίζουν. Είναι υποκριτικά στο τέλος, για να μην πάω στα άκρα και να μιλήσω για κόμπλεξ, πως δεν επιβράβευσαν έναν προπονητή που ανέλαβε τον ΟΦΗ και με το 1/4 των μπάτζετ των αντιπάλων του, έφτασε στην κατάκτηση των δύο τίτλων.
Ο Κόντης στο τέλος δεν έχει ανάγκη τον Σαρρή και τον κάθε Σαρρή για να τον υποστηρίξει γιατί μιλάμε για κάτι απολύτως άδικο, μακρυά από οπαδικά συναισθήματα. Ο ΠΣΑΠΠ, τα μέλη του, ο τρόπος με τον οποίο ανέδειξαν τον Μάρκο Νίκολιτς, κορυφαίο προπονητή στην Ελλάδα δεν μπορεί κανένας εξ’ αυτών να είναι υπερήφανος για το τελικό αποτέλεσμα.
Ο Χρήστος Κόντης είναι ο κορυφαίος προπονητής της προηγούμενης αγωνιστικής περιόδου στην Ελλάδα και αυτό δεν θα το κρίνει μια ψηφοφορία του ΠΣΑΠΠ, που ουδείς γνωρίζει με ποια κριτήρια ψηφίζουν τα μέλη του (μάλλον οπαδικά – ακόμα και αν είναι οι ίδιοι μέρος του ποδοσφαίρου).
Ο καλύτερος Έλληνας προπονητής είναι ο κορυφαίος στο Ελληνικό ποδόσφαιρο γιατί οδήγησε τον ΟΦΗ στην κατάκτηση δύο τίτλων και δεν το πέτυχε με ομάδα που έχει μπάτζετ 30 και 40 εκ. ευρώ, αλλά το κατάφερε ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ και μόνο χάρη στο ποδόσφαιρο που έπαιζε και τους αγώνες που κέρδισε μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου.
Η ιστορία έγραψε το βράδυ της Δευτέρας πως στο τέλος αυτά τα βραβεία, με εξαίρεση σπάνια περιστατικά που πρέπει ν’ αναδεικνύονται όπως η βράβευση του Τάσου Χατζηγιοβάνη, γίνονται στο τέλος για λόγους μάρκετινγκ, εσόδων και τίποτα περισσότερο. Και όχι για να αναδεικνύονται πραγματικά οι καλύτεροι.
Γιατί στο τέλος θα πρέπει να σκεφτούμε ότι την ίδια ώρα αναδείχθηκε η κορυφαία 11αδα της προηγούμενης αγωνιστικής περιόδου και δεν κατάφερε να μπει ούτε ένας ποδοσφαιριστής του ΟΦΗ!
Και δεν μιλάω για να μπει μέσα κάποιος παίκτης του ΟΦΗ, για τα μάτια του κόσμου, αλλά γιατί το άξιζε. Και αναρωτιέμαι: Δεν βρέθηκε ούτε ένας ποδοσφαιριστής των Κυπελλούχων Ελλάδας που ήταν μεταξύ των 11 κορυφαίων; Μπήκε στην ενδεκάδα δηλαδή ο (παικταράς) Ζίφκοβιτς του ΠΑΟΚ που δεν πέτυχε τίποτα απολύτως και δεν ψηφίστηκε ούτε ένας του ΟΦΗ; Σε 11αδα που τελικά για να τους… χωρέσουν όλους, βγήκαν 14 κορυφαίοι αντί για 11!
