Politica 89.8
Γράφει ο Μανώλης Σαρρής στο blog του στο Gentikoule.
Όταν είσαι και νιώθεις μεγάλη ομάδα δεν μπορείς να μένεις ευχαριστημένος ή ικανοποιημένος μόνο από την εμφάνιση και στον ΟΦΗ το γνωρίζουν αυτό. Το έδειξαν όλοι στις δηλώσεις τους, από το πρόσωπο του club που επικοινωνιακά δίνει τον τόνο (Κόντης) μέχρι τους ίδιους τους ποδοσφαιριστές.
Ο ΟΦΗ πήγε στην Θεσσαλονίκη με φόρα και έπαιξε ως μεγάλη ομάδα που είναι για να κερδίσει. Γιατί στο τέλος δεν μένουν μόνο τα αποτελέσματα αλλά και οι εντυπώσεις. Το έχω ξαναγράψει. Αλλιώς είναι να κερδίζεις δύο τίτλους με “κλεφτοπόλεμο” και αλλιώς να τους παίρνεις στα ίσια, με εξαιρετικό ποδόσφαιρο και πανάξια.
Το ίδιο επιχείρησε να κάνει και το βράδυ της Κυριακής στην Θεσσαλονίκη. Πήγε να πάρει το παιχνίδι όχι ως μικρομεσαίος, όπως οι γηπεδούχοι που αγωνιστικά και ποδοσφαιρικά αυτό έκαναν στην μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα, αλλά ως μεγάλη ομάδα που είναι. Απλά της έτυχε η αναποδιά στο 3’ που το διώξιμο της μπάλας από τον Ιταλό, πήγε στο κεφάλι του Ράσιτς και μοιραία όταν τρως γκολ στο ξεκίνημα του αγώνα, το μυαλό σου κάπου χαλάει.
Σε αντίθεση με ότι γέλιο, ιδιαίτερα μεγάλο είναι η αλήθεια, μας προσφέρει η αρθρογραφία του Άρη – που έχω τονίσει συνεχώς – πως μας χωρίζει μια ολόκληρη άβυσσος, που προσπαθούν να πείσουν το κοινό τους (που δεν θέλει και πολύ να πειστεί ότι είναι διεκδικητές του πρωταθλήματος) ότι κέρδισαν εύκολα με μπαλάρα κτλ, ο ΟΦΗ έχασε το παιχνίδι γιατί απλά δεν τον πήγε το momentum. Δεν τον πήγε στο 3’ με το γρήγορο γκολ του Μανού, δεν τον πήγε στην φάση του 2-0 που εκείνη την στιγμή όχι μόνο κέρδιζε μέτρα στο γήπεδο, όχι μόνο λίγο νωρίτερα είχε χάσει την μεγάλη ευκαιρία για την ισοφάριση αλλά του έκοψε τα πόδια με αποτέλεσμα να μην συνέλθει παρά μόνο στο τελευταίο 10λεπτο.
Όταν τελειώνεις το παιχνίδι μέσα στην Θεσσαλονίκη με 58% κατοχή της μπάλας και 523 πάσες έναντι μόλις 386 του αντιπάλου σου τότε αυτό δείχνει ότι ο ΟΦΗ όχι μόνο έχει μεγαλώσει αγωνιστικά, όπως λέει και ο Κόντης συνεχώς αλλά θα χάνει μόνο από τα δικά του λάθη και όχι επειδή ο αντίπαλος είναι καλύτερος.
Γιατί συνολικά, ο Άρης, δεν ήταν καλύτερος χθες. Στα 75 από τα 90 λεπτά έβλεπες μόνο μια ομάδα να προσπαθεί να παίξει ποδόσφαιρο, η άλλη απλά έπαιζε στην κόντρα και επιχειρούσε να χτυπήσει στο transition, ενδεικτικό είναι πως ο ΟΦΗ στο επιθετικό τρίτο του Άρη είχε 118 πάσες έναντι 83 των γηπεδούχων, κάτι που δείχνει και ποια ομάδα ήταν περισσότερο δημιουργική.
Ο ΟΦΗ έχασε από τα δικά του λάθη και τίποτα άλλο. Από τις δύο στιγμές που προήλθαν τα γκολ του Άρη ενώ ο ίδιος επιχείρησε να παίξει ποδόσφαιρο, να παράξει φάσεις και να δημιουργήσει σε αντίθεση με τον αντίπαλο του.
Και τέλος, για ακόμα μια φορά, δεν μπορώ να μην βγάλω το καπέλο στον Χρήστο Κόντη για όλα όσα είπε μετά το τέλος του αγώνα βγάζοντας στην σέντρα όλα τα δημοσιογραφικά κλισέ για τα περί κούρασης. Δηλαδή αν ο ΟΦΗ εμφανίστηκε κουρασμένος, κατά κάποιους, και είχε αυτήν την εμφάνιση, τι θα έκανε αν δεν είχε κανένα παιχνίδι την περασμένη Πέμπτη;
Ο Κόντης ορθώς όρισε τα πράγματα με την αληθινή τους διάσταση και δεν είναι ότι δεν έψαξε δικαιολογίες για την ήττα του ΟΦΗ αλλά είπε την πραγματική αλήθεια μπας και ξεστραβωθούμε όλοι μας για να βλέπουμε καλύτερα το ποδόσφαιρο. Καμία κόπωση δεν έπαιξε τον ρόλο της στο χθεσινό αποτέλεσμα, ίσα ίσα που ο ρυθμός που είχαν οι 11 της Σόφιας έπαιξε ρόλο στο πρώτο ημίχρονο που το 1-0 ήταν άδικο βάσει ευκαιριών και εικόνας.
Το σίγουρο είναι ένα. Πως ο ΟΦΗ παιχνίδι με παιχνίδι εμφανίζεται ολοένα και καλύτερος. Το έδειξε και η χθεσινή του εικόνα, το έδειξε και η ετοιμότητα του Κόντρο που με το που μπήκε, είχε ένα γκολ και μια ευκαιρία και όταν ο Βόσνιος θα είναι, από πλευράς τακτικής, 100% έτοιμος τότε θα δούμε και την επόμενη πίστα.
Α, και κάτι τελευταίο. Καλό είναι στις τηλεοπτικές μεταδόσεις στα παιχνίδια του ΟΦΗ, ειδικά όταν πρόκειται για κανάλια πανελλήνιας εμβέλειας, να υπάρχει μια υποτυπώδης αντικειμενικότητα γιατί το χθεσινοβράδινο χτύπησε άσχημα και μάλιστα δεν ήταν και ωραίο σε 90 λεπτά να νιώθουν όλοι ότι στο γήπεδο υπάρχει μόνο μια ομάδα.
