Politica 89.8
Γράφει ο Μανώλης Σαρρής στο blog του στο Gentikoule.
Σε μια μέρα όπου ο ΟΦΗ, σε συνέχεια όλων όσων βλέπουμε να συμβαίνουν από τον Γενάρη, τους ημιτελικούς με τον Αστέρα, την εκστρατεία για τον τελικό, το club που εν τέλει δεν είναι απρόσωπο, όπως συμβαίνει στις μέρες μας, αλλά να λειτουργεί με συναίσθημα, αυτή η συνέπεια φάνηκε και στα εισιτήρια διαρκείας στα 100 χρόνια του συλλόγου.
Έγραψα και νωρίτερα πως η απόφαση με την παροχή δωρεάν εισιτηρίων διαρκείας για τα παιδιά και η αύξηση του ορίου ηλικίας από 12 σε 15 χρονών, δεν συνιστά οικονομικό κέρδος για μια ανώνυμη εταιρεία αλλά είναι συναισθηματική απόφαση.
Ο ΟΦΗ με την διάθεση των εισιτηρίων διαρκείας έδειξε τον δρόμο προς τον κόσμο του, πως τον θέλει εμπράκτως δίπλα του και στις πράξεις και όχι μόνο στα λόγια. Ο ΟΦΗ έκανε το χρέος του όπως έπρεπε και τώρα περιμένει την ανταπόκριση από τον κόσμο.
Κάτι για το οποίο εγώ το θεωρώ δεδομένο, το timeline στο Facebook έχει γεμίσει ήδη από χθες το απόγευμα με φωτογραφίες φιλάθλων που έτρεξαν να πάρουν το διαρκείας του και δείχνουν με το καλημέρα μεγάλη ανταπόκριση. Πολλοί λένε πως η δουλειά του κόσμου είναι να πληρώνει να βλέπει την ομάδα του να πηγαίνει στο γήπεδο και να την στηρίζει με φωνή και τραγούδι. Εγώ έχω μια λίγο, ανορθόδοξη άποψη ότι η δουλειά του κόσμου είναι και να κριτικάρει και να γκρινιάζει και να προσπαθεί για το καλύτερο για την ομάδα του. Γενικά να προσπαθεί για το καλύτερο για την ομάδα που αγαπάει και που θέλει να την βλέπει να πηγαίνει ψηλότερα.
Πάμε λίγο τώρα και στο αγαπημένο θέμα των ημερών που είναι η μεταγραφική ενίσχυση του ΟΦΗ, το τι κάνει, το τι δεν κάνει και πάει λέγοντας. Εδώ κάπου μπαίνουν στην κουβέντα οι μαύροι νίντζα που κυκλοφορούν με τα αστεράκια ανά χείρας. Είναι πολύ εύκολο στις μέρες μας να παραπληροφορηθεί ο κόσμος για τα μεταγραφικά. Ένα όνομα πετάς, ο άλλος που το διαβάζει δεν γνωρίζει αν ισχύει, κάνεις και μια χάρη σε έναν μάνατζερ για να σε βοηθήσει αργότερα και το παραμύθι στρώθηκε. “Μια φορά και έναν καιρό, ο καλός ο πρίγκηπας” και τα συναφή.
Όμως οι νίντζα της ενημέρωσης όπως τους λέω εγώ, στο 2025 που ο άλλος που τον διαβάζει δεν ξέρει τι ισχύει και τι όχι, στρώνει εύκολα το παραμύθι του ενώ είναι τόσο απλό να πάρεις ένα τηλέφωνο για να μάθεις τι ισχύει. Εγώ δεν πρόκειται να κάνω τον μπάτσο στους δημοσιογράφους, ούτε θα πω σε κανένα πως κάνει την δουλειά του. Δικαιώμα του καθενός είναι και όλοι κρινόμαστε από αυτά που λέμε και από αυτά που γράφουμε. Όμως επειδή είναι πολύ εύκολο να παραπληροφορήσεις, καλό είναι ορισμένοι όταν βγάζουν παραμύθια από την κοιλιά τους, να τα κρατούν για την πάρτη τους και όχι να εμπλέκουν τον ΟΦΗ και τον κάθε ΟΦΗ. Αυτοί οι νίντζα που είναι ουρανοκατέβατοι επειδή κάθονται μπροστά από έναν υπολογιστή και δεν έχουν σηκώσει ποτέ στην ζωή τους το τηλέφωνο για να κάνουν ρεπορτάζ, εύκολα ασκούν κριτική – δίχως να γνωρίζουν τι παίζει – ακόμα πιο εύκολα σηκώνουν ένα κομμάτι στο ίντερνετ, όπου κρύβονται πίσω από την ανωνυμία τους, και δημιουργούν κλίμα. Δεν λέω και ούτε θα πω ότι εγώ τα κάνω όλα σωστά και δεν θα το γράψω και ποτέ. Αλλά να γράψεις κάτι βρε αδερφέ όταν υπάρχει κάτι και όχι επειδή έχεις μαύρα μεσάνυχτα, πλασάρεις ένα κείμενο που θα σηκώσει τα like σου για να κα@λ@σεις με τα reactions του Facebook.
