Politica 89.8
Η μοίρα το ήθελε έτσι που περίμενες να γίνεις Κυπελλούχος Ελλάδας με τον αγαπημένο σου ΟΦΗ και μετά να φύγεις για το μεγάλο ταξίδι.
Α ρε κύριε Μανώλη μας, πως μας την έκανες βραδιάτικα και νομίζουμε ακόμα πως είναι ένα από τα αστεία σου, με το ωραίο το περήφανο το μουστακάκι σου, όταν σε συναντούσα στο “Βαρδινογιάννειο”, από τα πρώτα χρόνια που ξεκίνησα να κάνω το ρεπορτάζ του ΟΦΗ.
Τότε το 2007 που ο Athletic ήταν στο Calcetto, εκείνες τις αθώες μέρες του ρεπορτάζ που οι πόρτες των προπονήσεων δεν ήταν κλειστές και έπαιρνα το μηχανάκι και κάθε μέρα ερχόμουν στο “Βαρδινογιάννειο” για να τις δω και να παίρνω μυρωδιά από κοντά.
Τότε ήταν που πρωτογνωριστήκαμε, ήσουν φροντιστής στην Κ20, δεν υπήρχαν άλλα τμήματα υποδομής, και ξεκινήσαμε να μιλάμε.
Και παρότι δεν με γνώριζες από πριν, όταν καθόμουν στο μεσαίο γήπεδο για να δω την προπόνηση, έβγαινες από τα αποδυτήρια και έλεγες με το ωραίο σου το χαμόγελο και το αυθεντικό, το Κρητικό, το χιούμορ σου “Μανολιώ έλα να σε κεράσω ένα νεράκι μην ξεροσταλιάζεις”.
Και νάτα τα παιδιά σου να βγαίνουν από τις προπονήσεις και να σε αγκαλιάζουν και να σε φιλάνε όλα σαν να ήσουν ο δεύτερος πατέρας τους. Γιατί αυτός ήσουν, ο πατέρας δεκάδων παιδιών που ονειρεύονταν να παίξουν ποδόσφαιρο στην πρώτη ομάδα.
Με το χαμόγελο, με την αγκαλιά σου, τα πειράγματα σου και τα αστεία σου αλλά και με το τσιγάρο στο χέρι.
Αυτός ήταν ο Μανώλης ο Χαχλιούτης, ένας άρχοντας, Κρητικός παλαιών αρχών και ευγενικών τρόπων και συμπεριφορών. Που ποτέ δεν κοιτούσε κανέναν με κακία μα πάντα με το χαμόγελο στα χείλη.
Ακόμα και στις δύσκολες εποχές του ΟΦΗ, εσύ έκατσες εκεί και δεν ξεστράτησες ποτέ. Με τον αγαπημένο σου ΟΦΗ, να πηγαίνεις πάνω κάτω και τα παιδιά σου να σε βοηθούν για να μην σε κουράσουν.
Αχ κύριε Μανώλη που μας έκανες τις πλάκες σου και το χαβαλέ σου πάντα, μας την σκάρωσες όμως τώρα και βγήκες από πάνω.
Γιατί περίμενες να πάρει το Κύπελλο ο ΟΦΗ, να ζήσεις την χαρά που δεν είχες ζήσει από το ’87 για να μας την κάνεις. Και μας την έσκασες την τελευταία σου πλάκα αφού πρώτα πανηγύρισες μαζί με τα παιδιά σου την Κυπελλάρα στον Βόλο και ας μην ήσουν εκεί, μα ήταν τα παιδιά σου.
Ήταν και ο Μήτσος σου στον Βόλο και πανηγύρισε το κύπελλο μέσα στο γήπεδο και η υπέροχη οικογένεια που έφτιαξες όλα αυτά τα χρόνια που σε υπεραγαπούσαν και τα λάτρευες και τα παιδιά σου και τα εγγόνια σου.
Μας την έκανες την πλάκα και έφυγες για τον Ομιλίτικο ουρανό αλλά κάτι μου φαίνεται πως ήξερες και το είχες προαίσθημα πως αν δεν έπαιρνε ο ΟΦΗ το κύπελλο, δεν θα την έκανες από εδώ.
Μα όλα τα παιδιά να σε αγαπούν, ένα ποτέ να μην έχει παράπονο; Γιατί ήσουν άνθρωπος με μεγάλη καρδιά και ακόμα μεγαλύτερη αγκαλιά για να τους αγκαλιάσεις όλους.
Καλό ταξίδι κύριε Μανώλη και που’ σαι; Τώρα πήγες στον ουρανό Κυπελλούχος Ελλάδας…
