Politica 89.8
Γράφει ο Μανώλης Σαρρής στο blog του στο Gentikoule.
Σε αντίθεση με το ποδοσφαιρικό τμήμα όπου, αναμενόμενα, οι αλλαγές ήταν ελάχιστες και δεν υπήρξαν ούτε πολλές μεταγραφές, ούτε πολλές αποχωρήσεις, εκτός γηπέδου ο ΟΦΗ, ως οργανισμός καλείται να λειτουργήσει εντελώς διαφορετικά από ότι την περασμένη 4ετια με τον Μηνά Λυσάνδρου επικεφαλής του.
Η εποχή Λυσάνδρου ολοκληρώθηκε τον περασμένο Ιούνιο και ο Μιχάλης Μπούσης, ορθώς και ορθότατα, δεν θέλησε να οδηγήσει τον ΟΦΗ σε αχαρτογράφητα νερά παραδίδοντας τα κλειδιά στον Ηλία Πουρσανίδη.
Έναν άνθρωπο που στην παρουσία του στον ΟΦΗ είναι απόλυτα πετυχημένος, ένας άνθρωπος που σε διοικητικό επίπεδο γνωρίζουν όσο ελάχιστοι τι είναι, τι εκπροσωπεί και τι πρεσβεύει αυτός ο σύλλογος.
Πράγματι, πρόκειται για ένα καλοκαίρι μεγάλων αλλαγών σε διοικητικό επίπεδο αφού η αποχώρηση Λυσάνδρου και η ανάληψη μεγαλύτερων αρμοδιοτήτων στον Ηλία Πουρσανίδη είναι αυτό που έπρεπε να γίνει. Και αν ο ίδιος στη Nova είπε πως “έκανε το χρέος του απέναντι στον ΟΦΗ φέρνοντας στην ομάδα τον Μιχάλη Μπούση”, είναι δεδομένο πως έχει να δώσει ακόμα πάρα πολλά στον οργανισμό. Μην ξεχνάμε πως φέτος ο Ηλίας Πουρσανίδης μπήκε αμέσως στα βαθιά, αναλαμβάνοντας εξ’ ολοκλήρου την υπόθεση της μετακόμισης στο Παγκρήτιο – με τον χρόνο να τρέχει εις βάρος του ΟΦΗ και τις εργασίες να γίνονται συνεχώς και δίχως να χαθεί ούτε… λεπτό!
Ο αντιπρόεδρος της ΠΑΕ είναι ένα πολύ σοβαρό στέλεχος για τον ΟΦΗ που δεν είμαι σίγουρος πως υπάρχουν άλλα στην πλειοψηφία των ομάδων της Super League 1 και συνολικά, από τον οργανισμό, το κύρος του, οι γνώσεις του, η δουλειά του και όλα όσα τον χαρακτηρίζουν θα πρέπει να διαφυλαχθεί ως κόρη οφθαλμού.
Η δουλειά που έχει μπροστά του ο οργανισμός του ΟΦΗ είναι αρκετή και σίγουρα δεν τελειώνει ούτε τον Αύγουστο, ούτε τον Σεπτέμβρη. Υπάρχουν οι εορτασμοί των 100 χρόνων του ΟΦΗ, ένα γεγονός που είναι πολύ πιο σημαντικό από όσο πιστεύουμε και θεωρούμε και εμείς οι ίδιοι.
Τόσο απλά μιλάμε για τα 100 χρόνια του ΟΦΗ.
Δεν μπορεί να μπει στην σύγκριση, σε εξωαγωνιστικό επίπεδο, τίποτα άλλο με όσα έχουν συμβεί τα προηγούμενα 99. Ο ΟΦΗ συμπληρώνει τα 100 του χρόνια. Τελεία και παύλα.
Και οι εορτασμοί του ερχόμενου Δεκέμβρη θα πρέπει να είναι αντάξιοι της ιστορίας του ΟΦΗ, κάτι για το οποίο βέβαια δεν έχω καμία αμφιβολία ότι θα δούμε αυτά που πρέπει να δούμε. Αλλά κυρίως αυτοί οι εορτασμοί είναι πρώτα απ’ όλα για τον κόσμο και μετά για όλους εμάς τους υπόλοιπους.
Η επόμενη μεγάλη αλλαγή, από την εποχή Γιάννη και Γιώργου Σαμαρά, ήταν η έλευση του Νίκου Νταμπίζα. Ο ΟΦΗ έβαλε στο ρόστερ του ένα στέλεχος υψηλών απαιτήσεων που παράλληλα όμως ήρθε σε έναν οργανισμό που έδειξε πέρυσι πως λειτουργούσε, μεταγραφικά, ως καλοκουρδισμένη μηχανή. Με 12 μεταγραφές, σε ένα καλοκαίρι άκρως πετυχημένο μεταγραφικά, ο Νίκος Νταμπίζας ήρθε για να βάλει και εκείνος το λιθαράκι του σε ένα group ανθρώπων (Τσαμπούρης, Παπαντωνόπουλος, Μάρκος) που πέρυσι συνεισέφεραν τα μέγιστα μεταγραφικά για να βλέπουμε Νους, Γκονθάλεθ, Σίλβα και πάει λέγοντας. Ως επικεφαλής του ποδοσφαιρικού τμήματος, ο Νταμπίζας θα κριθεί βεβαίως στο τέλος της χρονιάς σε έναν σύλλογο που και οι απαιτήσεις αλλά και οι στόχοι παραμένουν υψηλότατοι.
Είναι μια χρονιά που όπως έγραφα και προχθες, ο ίδιος ο ιδιοκτήτης του ΟΦΗ έβαλε τον πήχη ψηλότερα από πέρυσι και αναμφίβολα όλοι προσδοκούν πως θα είναι ανάλογη των φιλοδοξιών του Μιχάλη Μπούση.
