Politica 89.8
Γράφει ο Μανώλης Σαρρής στο blog του στο Gentikoule.
O ΟΦΗ κατάφερε να πάρει τη νίκη ψυχολογίας που ήθελε απέναντι σε μια ομάδα που το έλεγα καθ’ όλη την διάρκεια της εβδομάδας πως ακόμα και εκείνη ήταν χειρότερη από τον ΟΦΗ που είχαμε δει μέχρι τώρα. Ο ΟΦΗ ήταν το φαβορί απέναντι στην ΑΕΛ και το έδειξε για 45 λεπτά γιατί όπως φάνηκε στην Λάρισα, έχει ακόμα δρόμο μπροστά του για να γίνει αυτό που θέλει ο Χρήστος Κόντης και οι συνεργάτες του. Και πράγματι η εικόνα του πρώτου ημιχρόνου σε ότι έχει αφορά το δημιουργικό κομμάτι του παιχνιδιού του ήταν ενθαρρυντική και εξόχως αισιόδοξη.
Το τρικ του Κοντή που το είχαμε δει κατά διαστήματα και το περασμένο καλοκαίρι με τον Έντι Σαλσίδο να παίζει πίσω από τον επιθετικό, όχι μόνο του βγήκε αλλά ο Ιταλός δίχως να σκοράρει ήταν από τους κορυφαίους, αν όχι ο κορυφαίος παίκτης του ΟΦΗ. Γιατί και τις υποδοχές διαθέτει για να παίρνει την πρώτη πάσα από τα κεντρικά χάφ και να την μοιράζει αλλά και την ποδοσφαιρική ευφυΐα για να φτιάξει φάσεις για τους συμπαίκτες του.
Η ασίστ που δίνει στον Θεοδοσουλάκη και η οποία εδώ να πούμε ότι η επίθεση ξεκινάει από την ευστροφία του Λίλο να παίξει γρήγορα με το χέρι την μπάλα και να ξεδιπλωθεί μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα η επίθεση του ΟΦΗ, είναι πράγματα που ο Σαλσίδο μπορεί να το κάνει και βέβαια εκείνος που δικαιώνεται πρώτα απ’ όλα είναι ο προπονητής του ΟΦΗ που επέλεξε το τρικ που μέχρι τώρα δεν είχαμε δει σε επίσημο παιχνίδι.
Προφανώς θέλει δουλειά ακόμα, προφανώς δεν είναι έτοιμος για να παίξει, αυτό που είδαμε για 45 λεπτά, σε μεγαλύτερο χρονικό διάστημα μιας και ο Κόντης τώρα βάζει τις πινελιές του στο παιχνίδι του ΟΦΗ όμως είναι ένα γεγονός που δεν μπορούμε να παραβλέψουμε πως στο πρώτο ημίχρονο είδαμε για πρώτη φορά φέτος κάτι δημιουργικά και επιθετικά. Ένα δομημένο σχέδιο χτισίματος με δύο γκολ (έστω αν το ένα προήλθε από στατική φάση), μια χαμένη ευκαιρία που προέκυψε από τον ίδιο τρόπο επίθεσης αλλά και ένα γκολ που (ορθώς) ακυρώθηκε και το οποίο πάλι βγήκε από το σωστό πλάνο που είχε εκπονήσει.
Όμως είναι σημαντικό τώρα που ο ΟΦΗ πήρε μια νίκη ψυχολογίας και η οποία του αφαιρεί (κάπως) την πίεση και την ανάγκη για νίκες. Γιατί μπορεί για όλους εμάς απ’ έξω να λέμε για το δεύτερο μέρος αλλά δεν πρέπει να ξεχνάει κανένας μας πως πάντα αυτό που βγαίνει προς τα έξω, όταν υπάρχει άγχος και πίεση, είναι το αίσθημα της επιβίωσης και της αυτοσυντήρησης. Ο ΟΦΗ είχε να κερδίσει από το παιχνίδι με τον Άρη, κοντά 50 μέρες πίσω. Από τότε μετρούσε 4 συνεχόμενες ήττες, αλλαγή προπονητή στο μεταξύ και εκ νέου χτίσιμο και φρέσκες ποδοσφαιρικές ιδέες. Δεν πρέπει να τα ξεχνάμε όλα αυτά, ούτε ν’ αμελούμε το γεγονός ότι πρόκειται για ένα group παικτών που αλλιώς ξεκίνησαν την χρονιά και αλλιώς βρίσκονται τώρα να κοιτάζουν περισσότερο προς τα κάτω, παρά προς τα πίσω.
Όμως οι νίκες αυτές και βέβαια πρέπει να δώσει και συνέχεια με τον Βόλο το Σάββατο, είναι αγχολυτικές, είναι τρίποντα που διώχνουν την πίεση, το άγχος και το πρέπει. Και όσο κερδίζει τώρα, τόσο θα αφαιρεί αυτούς τους παράγοντες που πάντα παίζουν με την αμφιβολία και το μυαλό τους.
