Politica 89.8
Το ποδόσφαιρο είναι απλό άθλημα και δεν χρειάζεται να το υπεραναλύσεις για να καταλάβεις γιατί ο ΟΦΗ βρίσκει πάντα τον δρόμο του, μέσα από δυσκολίες και αποτυχίες.. Γράφει ο Μανώλης Σαρρής στο blog του στο Gentikoule.
Το παιχνίδι του ΟΦΗ με τον Άρη ήταν το πιο εύκολο, σε ανάγνωση, από όλα τα υπόλοιπα της 26ης αγωνιστικής. Από την μια υπήρχε μια ομάδα που μέχρι και χθες, είχε κάνει τις μισές νίκες από τον ΟΦΗ, είχε πετύχει σχεδόν τα μισά γκολ από εκείνον, είχε να κερδίσει μέσα στο γήπεδο του από όταν γιόρταζαν οι Κατερίνες αυτού του κόσμου!
Την ώρα λοιπόν που το παντελώς άδειο Κλεάνθης Βικελίδης, ασχολούνταν με τον Θοδωρή, δείγμα της γνωστής αμετροέπειας που χαρακτηρίζει τον συγκεκριμένο ποδοσφαιρικό οργανισμό, ο ΟΦΗ για 45 λεπτά έκανε πάρτι!
Κατά συνέπεια, το υπερβολικό ποσοστό νίκης του ΟΦΗ που έδιναν οι στοιχηματικές εταιρείες μάλλον έκαναν πλούσιους εκείνους που (εγώ ξέρω πολλούς) το τίμησαν στο 5,5 και στο 6!
Η αλήθεια, κατά την περίφημη φράση στην cult ταινία των 80s, δεν κρύβεται λοιπόν στους Sex Pistols αλλά στην ποδοσφαιρική λογική του ΟΦΗ.
Μια ποδοσφαιρική λογική που, όπως έχω γράψει κατά κόρον στο παρελθόν, τον οδηγεί τον ΟΦΗ στις περισσότερες αποφάσεις του, είτε είναι λάθος – είτε είναι σωστές.
Και από την στιγμή που στον δρόμο του ΟΦΗ ήρθε ένας άνθρωπος όπως ο Χρήστος Κόντης, τα πράγματα πήραν τον δρόμο τους.
Ο οποίος Κόντης, είπε μια μεγάλη ατάκα στην συνέντευξη τύπου χθες που δεν ξέρω αν την αντιλήφθηκαν πολλοί: “Εγώ προπονώ, οι παίκτες παίζουν και όλοι μαζί το απολαμβάνουμε”.
Μια εβδομάδα πριν, όταν ο ΟΦΗ έφαγε την (αγωνιστική) σφαλιάρα στο παιχνίδι με τον Ολυμπιακό και ξάφνου έβαλαν ορισμένοι στο στόχαστρο τον Κόντη επειδή στο Ηράκλειο δεν έχουν συνηθίσει ν’ ακουν τα πράγματα με το όνομα τους, ήρθε η χθεσινή εικόνα του προπονητή να τους κάνουν να κρυφτούν στα λαγούμια τους.
Γιατί, τι είδαμε χθες; Είδαμε μια ομάδα που πνευματικά ήταν πανέτοιμη, που είχε αφήσει πίσω της την άσχημη εικόνα του αγώνα με τον Ολυμπιακό, που ο ίδιος ο προπονητής της όχι μόνο άνοιξε το rotation αλλά έδωσε φανέλα βασικού, σε παιχνίδι που έκαιγε η μπάλα, σε παίκτες που μέχρι και πριν από μερικούς μήνες ήταν στην πόρτα της εξόδου. Τρανό παράδειγμα ο Ίλια Βούκοτιτς. Ο Μαυροβούνιος έπαιξε βασικός, είχε έναν συγκεκριμένο ρόλο στο παιχνίδι, ανταπεξήλθε και με το παραπάνω και οι δηλώσεις του μετά το τέλος του αγώνα δείχνουν το τι επικρατεί εντός των αποδυτηρίων. Και έγραφα το περασμένο Σάββατο, λίγες ώρες μετά το ματς με τον Ολυμπιακό, πως ο Κόντης έχει αποδείξει με πράξεις πως αποτελεί μια πατρική φιγούρα για τους παίκτες του και όχι τιμωρός, τύπου Batman.
Και οι παίκτες του ΟΦΗ έδειξαν χθες πως παίζουν (και) για τον προπονητή τους και για την ομάδα. Η αυτοθυσία του Χριστόπουλου σε όλα τα μαρκαρίσματα με τον Μορόν, το καθαρό μυαλό του Βούκοτιτς, ο Νους που άπλωνε τα χέρια για να μην μαρκάρει γνωρίζοντας την κρισιμότητα του αγώνα και ότι ξανά τον σημάδεψαν οι Έλληνες διαιτητές όπως ο Τζήλος, είναι δείγματα υγείας εντός των αποδυτηρίων.
Θα έρθουν ξανά σφαλιάρες, θα έρθει και η αγωνιστική κάμψη (άλλωστε αυτό που είχε κάνει ο ΟΦΗ για ένα δίμηνο ήταν υπεράνω ανθρώπινων προσπαθειών) και το γεγονός ότι από την προτελευταία θέση του Δεκέμβρη, τερμάτισε στην 6η σίγουρα δεν είναι αποτέλεσμα παρθενογέννεσης, ούτε ταχυδακτυλουργού. Μαγικά ραβδάκια στο ποδόσφαιρο δεν υπάρχουν και ο Κόντης δεν είναι Κόπερφιλντ.
Αλλά στηρίχθηκε στην ομάδα που έφτιαξε, στην δουλειά που γίνεται εντός του ΒΑΚ και στον συνολικό τρόπο λειτουργίας του οργανισμού που διατηρεί παίκτες στο ρόστερ του όπως ο Ανδρούτσος που αν έβγαινε στην αγορά, θα είχε προτάσεις από τα 3/4 της Super League.
Κι επειδή μερακλώσαμε, πάρτε και το τραγουδάκι από τον πιο γνωστό Θοδωρή της Ελλάδας…
Τώρα στα πλέι οφς, με 3 νίκες στην έδρα μας και μια νίκη εκτός, πιστεύω παίρνουμε την πέμπτη θέση..κατά προτίμηση η εκτός έδρας νίκη, να είναι με τη Λιβαδειά ..αυτά.αλλα ακόμη κι αν δεν το πετύχουμε, η χρόνια θεωρείται καλή..τώρα στον τελικό του Βόλου, εκεί χρειάζεται και τύχη ..