Βρε μπαγάσα περνάς καλά εκεί πάνω;

Eπιμέλεια:Gentikoule.gr

31 Μαρτίου 2009 – 31 Μαρτίου 2017. 8 χρόνια χωρίς τον Θοδωρή Παπαδόπουλο και ο Μανώλης Σαρρής βγάζει από το αρχείο του ένα κείμενο για τον άνθρωπο που το όνομα του χαρακτήρισε το οπαδικό κίνημα του ΟΦΗ.

Είναι δύσκολο να γράψω κάτι για τον Θοδωρή. Ίσως λόγω της φιλίας μας και της οικειότητας που διέκρινε την δική μας σχέση. Ήμουν στην ευχάριστη θέση να τον γνωρίζω από σχεδόν μικρό παιδί. Από τότε που βρισκόμουν στην Θύρα 4 για τα παιχνίδια του ΟΦΗ.

Βλέπετε, όσοι γνώρισαν τον Θοδωρή είχαν την τύχη να τον θυμούνται αμέσως και να τον έχουν πάντα στο μυαλό τους. Η φωνή του και ο τρόπος με τον οποίο προσέγγιζε τον φίλαθλο του ΟΦΗ ήταν κάτι το απίστευτο. Αμέσως σου έδινε το θάρρος για να γίνετε φίλοι, να πείτε μια κουβέντα παραπάνω – έστω και αν σε είχε γνωρίσει 5 λεπτά νωρίτερα.

Ακόμα πιο πολύ τον έμαθα το 2004 όταν φοιτητής ακόμα είχα πάει στο σύνδεσμο των Κρητών για να γραφτώ για μια εκδρομή. Ενώ λέγαμε τα τυπικά «γεια, τι κάνεις;» αμέσως μου είπε «καλώς τον Σαρρή, ελπίζω να είσαι και γουρλής για την εκδρομή» (άσχετα ότι χάσαμε μετά στην Καλλιθέα με τα σόλο του Γκέκα).

Στην συνέχεια και όταν ξεκίνησα να εργάζομαι, ήρθαμε ακόμα πιο κοντά για τις ανάγκες του ρεπορτάζ του ΟΦΗ. Θυμάμαι εκείνη την θυελλώδη σαιζόν 2008 – 2009 με τα συνεχή συλλαλητήρια, τις πορείες και τις «κραυγές» απόγνωσης για έναν ΟΦΗ που πέθαινε… Ο ίδιος πάντα να είναι εκεί, να συντονίζει αλλά και να προσέχει ώστε να μην… παρεκτραπεί κανένας.

Θυμάμαι σαν τώρα το τηλεφώνημα που δέχτηκα από το Νίκο το Νικολαΐδη το βράδυ του αγώνα με τον Πανθρακικό. «Έλα, Σαρρή χτύπησε ο Θοδωρής και είναι στο νοσοκομείο» μου είπε ο Νίκος και τώρα που το γράφω ανατριχιάζω πραγματικά.

Θυμάμαι, τις ημέρες αγωνίας που πέρασαν και τα ξενύχτια στο «Βενιζέλειο» και το ΠΑΓΝΗ στην συνέχεια. Δεν θα ξεχάσω εκείνες τις βραδιές που ήταν αρχικά στο «Βενιζέλειο» – όπου νοσηλευόταν ο πατέρας μου και πότε βρισκόμουν στον 1ο όροφο του νοσοκομείου και πότε στον 2ο…

Θυμάμαι σαν τώρα την κηδεία του όταν περίπου 2 χιλ. Ομιλήτες τον ακολούθησαν μέχρι την τελευταία του κατοικία.

Κρίμα που ο Θοδωρής δεν πρόλαβε να δει τον ΟΦΗ όπως τον ήθελε: Ανεξάρτητο, μάγκα και ωραίο!

Κρίμα που ο Θοδωρής δεν πρόλαβε να δει τον ΟΦΗ να επιστρέφει στο «Γεντί Κουλέ» και να είναι στην Θύρα 4 μαζί με τους υπόλοιπους.

Σκέφτομαι καμιά φορά το τι θα μπορούσε να προσφέρει ο Θοδωρής στην σήμερον ημέρα στον ΟΦΗ και με πιάνει μελαγχολία. Ένας ΟΦΗ δίχως σκοτούρες, συλλαλητήρια και πορείες. Που σκέφτεσαι μόνο πως θα κερδίζει κάθε Κυριακή στο γήπεδο.

Σκέφτομαι ακόμα ότι τέτοιους ανθρώπους δεν τους λησμονείς γιατί πολύ απλά δεν ξεχνιόνται ποτέ. Πάντα είναι στο μυαλό σου και στην μνήμη σου…

Και χαίρομαι ακόμα περισσότερο όταν βλέπω μικρά παιδιά που δεν τον γνώρισαν, να λένε για τον Θοδωρή δείχνοντας τέτοια αγάπη!

2 σχόλια

  1. »Αδέρφια που τη λευτεριά δε ζήσανε μα τσάτσους και ρουφιάνους πολεμήσανε».
    Οφείλουμε να κρατήσουμε τον ΟΦΗ μας ανεξάρτητο από ξένα συμφέροντα για να τιμούμε και όσους πάλεψαν για το όνειρο, μα δυστυχώς δεν είναι πια μαζί μας.
    ΟΦΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ.

  2. Οι μισοί να ήταν σαν το Θόδωρα, τα οπαδικά κινήματα θα ήταν σε άλλα επίπεδα.
    Αιωνία του η μνήμη…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *